ಸ್ವೇಚ್ಛೆ

Posted: ಆಗಷ್ಟ್ 17, 2011 in ಕಥಾ ಸಮಯ

ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೊಲ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗುಂಪಿನವರೊಡನೆ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮೊಲಗಳ ಬಳಗದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಈ ಮೊಲವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪುಟ್ಟದಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮೊಲಗಳಿಗೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಕಾಳಜಿ. ಮೊಲ ಭಲೇ ತುಂಟ ಬೇರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಉಳಿದ ಮೊಲಗಳೂ ಅದನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಗದರಿಸುವುದೂ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಪುಟಾಣಿ ಮೊಲಕ್ಕೆ ತಾನಿದ್ದ ಪರಿಸರವೇ ಒಂದು ಜೈಲಿನ ಹಾಗನಿಸಿತು. ಏನು ಮಾಡುವುದಿದ್ದರೂ ಹಿರಿಯರ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಬೇಕು, ಎಲ್ಲೋ ಪರಿ ಮೀರಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟರೆ, ತನಗಿಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಉಳಿದವರ ನಿಂದನೆ ಕೇಳುವ ಈ ಬಾಳೊಂದು ಬಾಳೇ ಎಂದು ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ತಾನು ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ಹೋದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬಂತು. ಯಾರ ಅಂಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೇ ಖುಷಿಯಾಯಿತು ಅದಕ್ಕೆ. ಒಂದು ದಿನ ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ತನ್ನವರನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟಿತು ಪುಟಾಣಿ ಮೊಲ. ಜಿಗಿಜಿಗಿದು ಹೊರಟ ಮೊಲ ತನಗಿಷ್ಟ ಬಂದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಆಡುತ್ತಾ, ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮರದಿಂದ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಂಗನ ಬಾಲವನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕೆನಿಸಿತು ಅದಕ್ಕೆ. ಅದರಂತೆಯೇ ಮುಟ್ಟಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಆನೆಯ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ನೆಗೆಯಿತು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಚೆಂದದ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದಿತು. ಹೀಗೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದಾಗ ಸಿಂಹಗಳ ಸಮೂಹವೊಂದು ಕಂಡಿತು. ಸಿಂಹವೊಂದರ ಮುಖದ ಸುತ್ತ ಕೇಸರ ಕಂಡು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಆ ಸಿಂಹ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ತೂಕಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊಲ ಧೈರ್‍ಯಮಾಡಿ ಅದರ ಮುಖದ ಬಳಿಸಾರಿ ಕತ್ತಿನಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯಹೊರಟಿತು. ಅದು ಸಿಂಹದ ಕತ್ತು ತಲುಪಲಿಲ್ಲ, ಅದರ ಬಾಯಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Connecting to %s