Archive for the ‘ವಿಷಯ ವಿಶೇಷ’ Category

ನಾ ಗೆದ್ದೇ ಬಿಟ್ಟೆ…

Posted: ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 2011 in ವಿಷಯ ವಿಶೇಷ

ಕಾಲಿಗೊಂದು ಅಪಘಾತವಾಗಿ ಎರಡು ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗೋದು ಕಾಲಿನ ಮಹತ್ವ ಏನು ಅನ್ನೋದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳೂ ಸ್ವಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ..? ಗುಲ್ಬರ್ಗಾದ ರಶ್ಮಿ ಔರಸಂಗೆ ಆಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ಆದರೆ ಈ ಹುಡುಗಿ ಸೋತು ಮೂಲೆ ಸೇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಮ್ಯ ಛಲದಿಂದ ತನ್ನ ಮಿತಿಯನ್ನೇ ಮೀರಿನಿಂತಳು. ಇದೀಗ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ೧೭ರ ಹರೆಯದ ರಶ್ಮಿ ಕಾಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕುಣಿಯುವ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ‘ವನ್ಸ್ ಮೋರ್’ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧಕಿ. ಈಕೆ ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

(ನಿರೂಪಣೆ: ವಿದ್ಯಾರಶ್ಮಿ ಪೆಲತ್ತಡ್ಕ)
ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಕೊಂಚ ದೊಡ್ಡವಳಾಗುವವರೆಗೂ ನಾನು ಬೆಳೆದದ್ದು ಹೆತ್ತವರ ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ. ಕ್ರಮೇಣ ನಾನು ವೀಲ್‌ಚೇರ್‌ಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರವಾದೆ. ಪಾಪ, ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರಾದರೂ ಏನು ಮಾಡಿಯಾರು? ಬದುಕು ಪೂರ್ತಿ ಮಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯಲ್ಲೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಅವರ ಬಯಕೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ನಿಜದಲ್ಲಿ ಅದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಸೊಂಟದ ಕೆಳಗೆ ಸ್ವಾನವಿಲ್ಲದ ನಾನು ವ್ಹೀಲ್‌ಚೇರ್‌ಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಫರ್ ಆದದ್ದು ಹೀಗೆ.
ಇದರಿಂದ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂಕಟವಾಯಿತೋ ಏನೋ, ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಅನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ! ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಕಾಲಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಆಗುವ ನಷ್ಟ ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ… ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲಿದ್ದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಕಾಲಿಲ್ಲದ ದುಃಖ. ಹುಟ್ಟು ಕುರುಡರಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಸೌಂದರ್‍ಯವೇನು ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಹೇಳಿ… ನನಗಗಿದ್ದದ್ದು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಬಂದ ಸಮಸ್ಯೆ. ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳ ಹಸುಗೂಸಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಸೊಂಟದ ಕೆಳಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪುಣೆಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಡೆಯಿತು. ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ, ‘ಮಗುವಿನ ಬೆನ್ನುಮೂಳೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ತೊಂದರೆಯಿದೆ. ಮಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಈ ತೊಂದರೆ ತಂತಾನೇ ಸರಿಹೋಗಬಹುದು. ಸರಿಯಾಗದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಇದೇ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಆಕೆ ಬದುಕಿಡೀ ವ್ಹೀಲ್‌ಚೇರ್‌ನೊಂದಿಗೆ ದಿನಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗದಿರಲಿ.’
ಆದರೆ, ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಂತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ವ್ಹೀಲ್‌ಚೇರ್‌ನ ಕೂಸಾದೆ.
ಅಮ್ಮ  ನನ್ನ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ರು
ವೈದ್ಯರು ನೀಡಿದ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯ ಹಾಗೇ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದ್ರು. ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ, ಪುಣೆ, ಬಾಂಬೆ, ಹೈದ್ರಾಬಾದ್, ಬೆಂಗಳೂರು ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಿದ್ರು. ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹರಕೆಯನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡ್ರು. ಊಹೂಂ, ನನ್ನ -ವ್ಹೀಲ್ ಚೇರ್ ಸಾಂಗತ್ಯವನ್ನು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಸರಿ, ಕಾಲ ಕಾಯಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ವಯಸ್ಸು ಬಂತು. ಅಮ್ಮ ತಾನು ಟೀಚರ್ ಆಗಿದ್ದ ಸೇಡಂನ ವಾಸವದತ್ತಾ ವಿದ್ಯಾವಿಹಾರ ಶಾಲೆಗೇ ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರು.
ಮೊದಮೊದಲು ಶೌಚ ಕಾರ್‍ಯಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ನೆರವಾಗುವಾಗ ನನಗೆ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ದೊಡ್ಡವಳಾದಂತೆ ಯಾಕೋ ಕೊಂಚ ಇರುಸುಮುರುಸಾದದ್ದು ನಿಜ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅಂತಹ ಮುಜುಗರವೇನೂ ಆಗದಂತೆ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಳು. ‘ನೀನು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಪುಟ್ಟಮಗೂನೇ’ ಅನ್ನುತ್ತ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಕೋಚ ಮೂಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಳು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಕೊಲ್ಹಾಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಲ್ಪರ್‍ಸ್ ಆಫ್ ದ ಹ್ಯಾಂಡಿಕ್ಯಾಪ್ಡ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆ ನಸೀಮಾ ಹುರಜುಕ್ ಅವರು ನನ್ನಂಥ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಶೈಲಿಯ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕಿಂತ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಶೈಲಿಯ ಶೌಚಾಲಯ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರಳಾಗಿ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆಮೇಲಿನಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಬಿಟ್ಟರೆ ಈ ಕಾರ್‍ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾನು ಬಹುತೇಕ ಸ್ವತಂತ್ರಳು.
ನಾನೂ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕಲ್ತೆ
ನಮ್ಮಮ್ಮ ಟೀಚರ್. ಅವ್ರ ಬಳಿ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕಲಿಯೋಕೆ ಅಂತ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ಬರ್‍ತಿದ್ರು. ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್‌ಮೇಟ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಅವರ ಬಂದು ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕಲಿಯೋದು ನೋಡಿ ನಾನೂ ಯಾಕೆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ‘ಫನ್ಹಾ’ ಎಂಬ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಬಂತು. ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕುರುಡಿ ನಾಯಕಿ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನೋಡುತ್ತ, ‘ಕುರುಡಿಯೇ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಿದಳು ಅಂದ್ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿರುವ ನಾನೇಕೆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಬಾರದು?’ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ನೃತ್ಯ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಸರೋಜ್ ಖಾನ್ ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ’ನಚಲೇ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪ್ರಸಾರವಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂರ್ತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಅದೇ ಫನ್ಹಾ ಚಿತ್ರದ ‘ಯಹಾಂ ಹರ್ ಕದಂ/ಕದಂ ಪೇ ಧರತಿ ಬದಲೇ ರಂಗ್/ ಮೇರಾ ದೇಶ್ ರಂಗೀಲಾ’ ಹಾಡನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವ್ಹೀಲ್ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೇ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್‌ಗೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.
ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ನೃತ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟರು. ನನ್ನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು, ‘ಇದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸು ಮಗಳೇ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ನಾವಿದ್ದೇವೆ’ ಅಂದ್ರು. ಅಂದಿನಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಕೊಲ್ಹಾಪುರದ ನಸೀಮಾ ಹುರಜುಕ್ ಅವರ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಂಗವಿಕಲರೂ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕಿದೆ. ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ವ್ಹೀಲ್‌ಚೇರನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಹಾಗೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಭಾವಾಭಿನಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಾನೇ ಕಲಿತುಕೊಂಡೆ.
೨೦೦೮ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೧೭ರಂದು ಹೈದ್ರಾಬಾದ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೆಲ್ಪರ್‍ಸ್ ಆಫ್ ದಿ ಹ್ಯಾಂಡಿಕ್ಯಾಪ್ಡ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಾರ್‍ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೃತ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ನೋಡಿದವರೆಲ್ಲ ಒನ್ಸ್ ಮೋರ್ ಅಂದಿದ್ದು ನೋಡಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿತು.
ಅದಾದ ಬಳಿಕ ನಾನು ಹಲವಾರು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಸದಾ ಹೊಸ ಹೊಸ ಹಾಡು, ನೃತ್ಯ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಹಾಡು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ನೃತ್ಯದ ಸ್ಟೆಪ್ಸ್ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಸಲಹೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಬಳಿಕ ನೃತ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಹೆಮ್ಮೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡುವಾಗ ನನಗೇನೂ ಕಷ್ಟವೆನಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿ ಇರುವವರು ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಹೇಗೆ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೇ ನಾನೂ ಮಾಡುತ್ತ ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ ಅಂತ ಇದರಿಂದ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ.
ಕೊರಗಲಿಲ್ಲ ಮರುಗಲಿಲ್ಲ
ನಾನು ಶಾಲಾ ಹಂತದಿಂದಲೂ ಪರಿಚಿತರ ಜೊತೆಗೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತುಂಬಾ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಟೆಡ್ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಈಗ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ನಗರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇತರರ ಹಾಗೆ ಓಡಾಡೋಕಾಗೋಲ್ಲ ಅನ್ನುವಾಗ ಕೊಂಚ ಫೀಲ್ ಆಗೋದಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೂರುವವಳಲ್ಲ ನಾನು. ಕಷ್ಟ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸೋದು ಒಳ್ಳೇದು ಅನ್ನೋಳು ನಾನು.
ನನಗಾಗಿ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರು ಕೊರಗಿರಬಹುದು. ಸುತ್ತಲಿನವರು ಕನಿಕರ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾನೆಂದೂ ‘ನನಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ರೀತಿ ಬೇಸರವಾಗುವಂತೆ ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರು ನನ್ನನ್ನು ಬೆಳೆಸಲಿಲ್ಲ. ಹೆತ್ತವರ ಬೆಂಬಲ, ನಸೀಮಾ ಹುಜರಕ್ ಅಂಥವರ ಸೂರ್ತಿ, ಶಿಕ್ಷಕರು, ಗೆಳೆಯರ, ಬಳಗದವರ ಬೆಂಬಲ ನನ್ನನ್ನ್ನು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಂದಿದೆ.
ನಾನಿನ್ನು ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯೂಸಿ ಓದಲಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ದಾರಿ ದೂರವಿದೆ. ಹೀಗೇ ಓದಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗೋ ಕೆಲಸವೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಗುರಿ ನನಗೆ ಇದೆ. ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಸಾಧ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಬಹುದಾದರೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಅದಕ್ಕೇಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಾರದು?

(ರಶ್ಮಿ ಔರಸಂ ಇಮೇಲ್ ಐಡಿ: sಚಿಚಿ೧೯೬೧@ಡಿeಜiಜಿಜಿmಚಿiಟ.ಛಿom)

ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆ ರಶ್ಮಿ
ರಶ್ಮಿ ಬರಿಯ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕಲಿತದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಶಾಲಾ ಓದಿನಲ್ಲೂ ಮುಂದು. ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಅನ್ನೋ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಸ್ಕೌಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಗೈಡ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ  ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪುರಸ್ಕಾರ. ಶ್ರಮವಾದರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ರಾಜ್ಯ, ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಾಲ್ಗೊಂಡವರು ರಶ್ಮಿ. ಸಂಗೀತ, ಚೆಸ್, ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮೊದಲಾದ ಹಲವು ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ.

ಪೆಹಲಾ ಪ್ಯಾರ್

Posted: ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 2011 in ವಿಷಯ ವಿಶೇಷ

ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಶಕ್ತಿ ಅದು. ಯೇ ಕ್ಯಾ ಹುವಾ ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೇಮ ಹುಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಇದೇನಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜಗವನ್ನೇ ಮರೆವಂತೆ ಮೈಮನವನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿಯೂಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಮುರಿದು ಹೋಯಿತಾ, ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ಆ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಮಾಸುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಾವಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಕ್ಕಂತೂ ಮುಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬರೇ ಕುಳಿತು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಎದೆಯ ತುಂಬ ಸುಖದ ತಂಪು. ಬೊಗಸೆಗೆ ದಕ್ಕದೇ ಜಾರಿಹೋಯಿತಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಹಳಹಳಿಕೆ ಶುರುವಾದರೆ ನಡುಗಿಸುವ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲೂ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಧಗ್ಗನೆದ್ದು ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆ. ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ನೆನಪೇ ಅಂಥದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಹಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಹಿ.
ಅದು ಹದಿಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಆದದ್ದಿರಬಹುದು, ಇಪ್ಪತ್ತರ ನಂತರವೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದಿರಬಹುದು… ಪ್ರೇಮದ ಮೊದಲ ಅನುಭವ ಮನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪುಳಕಕ್ಕೆ ಸಾಟಿಯೇ ಬೇರಿಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮಿಸಿ ವಿವಾಹವಾದವರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಆ ಘಳಿಗೆಯ ರೋಮಾಂಚನ ಮುಂದೆಂದೂ ಸಿಕ್ಕದೇನೋ..  ಸಿಗದ ಪ್ರೇಮವನ್ನು  ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗಂತೂ ನಡುಗುವ ಮುಪ್ಪಡರಿದರೂ ಆ ಪ್ರೇಮದ ನೆನಪೇ ಒಂದು ಮಧುರ ಯಾತನೆ. ಭಾವುಕ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಹುತೇಕರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಾರಿ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕಾದವರೇ. ಇಂಥವರೆಲ್ಲವರಿಗೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಸವಿ ಜೀವಮಾನ ಪೂರ್ತಿ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಪೆಹಲಾ ನಶಾ
ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಒಂದು ಚಡಪಡಿಕೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವದ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ತುಡಿತ. ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟೇನು ಎಂಬ ಉತ್ಕಟತೆ. ಪ್ರೇಮದ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲೂ ಇದೇ ಬಗೆಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡಬಹುದಾದರೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಇರುವ ತೀವ್ರತೆ ಆ ನಂತರದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇರಲಾರದು. ‘ಪೆಹಲಾ ಪ್ಯಾರ್ ಪೆಹಲಾ ನಶಾ’ ಅನ್ನುವುದು ಅದಕ್ಕೇ. ಜಗತ್ತಿನ ಮಹಾಪ್ರೇಮಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೂ ಈ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಮಾಯೆಗೆ ಸಿಕ್ಕವನೇ. ಕೃಷ್ಣ-ರಾಧೆಯರ ಸಲ್ಲಾಪದ ಬಗೆಗೆ ಬಂದಿರುವಷ್ಟು ವರ್ಣನೆಗಳು ಅವನ ಇನ್ನಾರ ಜೊತೆಗಿನ ಪ್ರೇಮದ ಬಗೆಗೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಆತ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಯಸಿ ವಿವಾಹವಾಗಿರಬಹುದು, ದಾಂಪತ್ಯವನ್ನೂ ನಡೆಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಜೊತೆಗೆ ನಂಟು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೆಸರೆಂದರೆ ರಾಧೆಯದೇ.
ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಾಳಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲವಷ್ಟೇ ಇದ್ದಿರಬಹುದು, ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸುವ ಬೀರುವ ಛಾಯೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಲಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಮುಂದೆಂದಾದರೂ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನಾರನ್ನೋ ಪ್ರೀತಿಸಿದರೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಸಹಜ ಭಾವ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಾರದೇನೋ.. ಅದಕ್ಕೇ, ಒಮ್ಮೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ ಅನ್ನುವುದೇ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ನುವವರುಂಟು. ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರಷ್ಟೇ ಹೊರತು, ಮತ್ತೆ ತಾವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆಯೇ.
ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ, ಹೂವಿನ ಕೇಸರದಷ್ಟು ಮೃದು. ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮುರಿದು ಹೋಗುವ ಕೋಮಲತೆ. ಜಗವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವೇ ಆಗಲಿ, ತಾನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರನ್ನೇ ಜಪಿಸುವ ಹುಚ್ಚುತನ. ಎಂತಹುದೇ ತಡೆ ಬಂದರೂ ಪ್ರೇಮಿಯನ್ನು ತಲುಪಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆನ್ನುವ ಫೋರ್ಸ್. ನಂತರದ ಯಾವುದೇ ಅನುಭವದಲ್ಲೂ ಈ ಬಗೆಯ ತೀವ್ರತೆ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಕಣ್ಣುಗಳ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹೊರಚೆಲ್ಲುವ ಭಾವ. ಮೈಮನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಪ್ರೇಮಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಕೆ. ಹಗಲೇ ಇರಲಿ, ಇರುಳೇ ಇರಲಿ ಚಿತ್ತದ ತುಂಬ ಪ್ರೇಮಿಯ ಚಿತ್ರ. ಕನಸು ಮನಸೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ.
ಮೊದಲ ಅನುಭವಕೆ ನಮೋ
ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ದಕ್ಕುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಆದರೆ ಈ ಇದರ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋದವರೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಋಣಿಗಳೇ. ಬದುಕು ತುಂಬ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ  ಅನುಭವವನ್ನು ಇದು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ಹೇಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದೇ ಈ ಒಲವು. ಹದಿಹರೆಯದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಂತೂ ಜೊತೆಯವರೆಲ್ಲ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮಸಿಂಚನಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿರುವಾಗ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು, ಖಾಲಿತನವನ್ನು ತುಂಬುವುದೇ ಇದು. ಇದು ತಾನೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಅರ್ಹ ಎನ್ನುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೂ ಮೊಗೆ ಮೊಗೆದು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಜೊತೆಗಾರರು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳ ಮಾಗುವಿಕೆಗೆ ತಮ್ಮಿಂದಾದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಂಥವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಪಾಠವೂ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡುವುದುಂಟು. ಎಂತಹುದೇ ಕಹಿ ಅನುಭವವಾಗಿರಲಿ, ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಯಾಕೋ ‘ಆಹಾ..’ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಪಾತ್ರವೇ ಒಂದು ಪಾಠದಂತೆ ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಇದುವೇ ಅಡಿಗಲ್ಲು’ ಎನ್ನುವವರೂ ಉಂಟು. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಣಗಳನ್ನೇ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮಿಗಳೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಮಿಯಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತಗೊಂಡ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ ಗುಣ ಇರುವವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೇಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ಬೀಳುವ ನಿದರ್ಶನಗಳೂ ಇವೆ.
ಹಳತಾದಷ್ಟೂ ತಾಜಾ!
ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ಆ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಅದೆಷ್ಟು ಕಾಲವೇ ಸಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ದಶಕಗಳೇ ಉರುಳಿದರೂ ಮೊದಲು ಪ್ರೇಮಿಸಿದ ಆ ದಿನಗಳು, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮನದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರು. ಈಗ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ  ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೋ/ಳೋ, ಹೇಗಿದ್ದಾನೋ/ಳೋ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲವೂ ಒಂದೆಡೆ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಅವರ ಬಗೆಗೊಂದು ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಹೊರಗೆ ತೋರಿಕೆಯ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಇದ್ದರೂ ಒಳಮನಸ್ಸು ಒಳಗೊಳಗೇ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣಕಾಲವಾದರೂ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಇನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣಗಳಿಗೂ ಇದುವೇ ಮಾಪಕ. ತನ್ನ ಮುಂದೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಅಳೆಯುವುದು ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ. ಅವನಿಗೂ, ಹೊಸ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ಮೊದಲ ಗೆಳತಿಯ ತುಲನೆಯೇ ಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೂ ಉಂಟು. ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಎಸೆಕ್ಸ್ ವಿವಿಯ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮತ್ತು ಇಕನಾಮಿಕ್ ರಿಸರ್ಚ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‌ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಡಾ|ಮಾಲ್ಕಂ ಬ್ರೈನಿನ್ ಸಂಪಾದಿಸಿರುವ ಸಂಶೋಧನಾ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದೂ ಇದನ್ನೇ, ‘ಎರಡನೆಯ ಪ್ರೇಮಸಂಬಂಧವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ನೀವು ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು’.
ಎಲ್ಲಾ ಬಾರಿಯೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗದೇ ಜಾರುವ ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಒಲವಿನ ನಂಟಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವರೇ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರುವ ಅದೃಷ್ಟವಂತರಾಗಿರುವುದೂ ಉಂಟು. ಆದರೂ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಆ ದಿನಗಳೇ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಬಾಳಿಗೂ ಸದಾ ಪ್ರೇರಕ. ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ ಬದುಕಿನ ಬೊಗಸೆಗೆ ದಕ್ಕಲಿ, ದಕ್ಕದಿರಲಿ, ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿ ಅನಿವಾರ್‍ಯವಾಗಿ ದೂರವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕೈಕೊಟ್ಟೇ ಹೋಗಿರಲಿ, ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಆ ಭಾವ ಮಾತ್ರ ಸದಾ ಶಾಶ್ವತ, ನಿಷ್ಕಳಂಕ.
———————-

ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೇ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಮ್ಯಾಜಿಕ್.
-ಬೆಂಜಮಿನ್ ಡಿಸ್ರೇಲಿ
ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಅಂದರೆ ಕೊಂಚ ಮೂರ್ಖತನ ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲ.
-ಜಾರ್ಜ್ ಬರ್ನಾರ್ಡ್ ಶಾ
ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮವೇ ಕೊನೆಯ ಪ್ರೇಮವೆಂದೂ, ಕೊನೆಯ ಪ್ರೇಮವೇ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮವೆಂದೂ ನಾವು ಸದಾ ನಂಬುತ್ತೇವೆ.
-ಜಾನ್ ಜಾರ್ಜ್ ದೆಫೆನ್‌ಬೆಕರ್
ಪುರುಷ ಯಾವಾಗಳೂ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಹೆಣ್ಣು ಪುರುಷನೊಬ್ಬನ ಕೊನೆಯ ರೊಮ್ಯಾನ್ಸ್ ಆಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾಳೆ.
-ಆಸ್ಕರ್ ವೈಲ್ಡ್
ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್ ಇದ್ದಂತೆ. ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಾರಿ ಅಂತಹ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್‌ಗೊಳಗಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.
-ಹಾನರ್ ಡಿ ಬಾಲ್ಸಾಕ್
———–
ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ
ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ, ಅದರ ಹ್ಯಾಂಗ್ ಓವರ್‌ನಲ್ಲೇ ಇರುವ ನಾಯಕ ಅಥವಾ ನಾಯಕಿ – ಇಂಥ ಕಥಾವಸ್ತುವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಪ್ರೇಮಿಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಕೊರಗುವ ‘ದೇವದಾಸ್’ ಇಂತಹ ಭಗ್ನಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಅನ್ವರ್ಥಕವಾಗುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಖ್ಯಾತ. ‘ಬಂಧನ’, ‘ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ’ ಚಿತ್ರಗಳ ನಾಯಕರೂ ಇದೇ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ನಾಯಕಿ ತನ್ನ ವಿವಾಹದ ಬಳಿಕವೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಆತನನ್ನೇ ಸೇರಲೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ವಿವಾಹದ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೇ ಉಳಿಯುವ ಕಥೆಯುಳ್ಳ ಬಂದಿವೆ. ಮಿಲನ, ಹಮ್ ದಿಲ್ ದೆ ಚುಕೆ ಸನಮ್, ಉಲ್ಲಾಸ ಉತ್ಸಾಹ -ಈ ಬಗೆಯವು. ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋದ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮಿಯನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆಕೆಯನ್ನೇ ಹೋಲುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬಾಕೆಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗುವ ಕಥೆ ಇರುವುದು ‘ಒಲವಿನ ಉಡುಗೊರೆ’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ಮುಂಗಾರಿನ ಮಿಂಚು, ಹಿಮಪಾತ, ಬೆಂಕಿಯ ಬಲೆ, ಅಮೃತವರ್ಷಿಣಿ, ಜಬ್ ವಿ ಮೆಟ್, ನಿನಗೋಸ್ಕರ, ಮೊಗ್ಗಿನ ಮನಸ್ಸು, ಮೈ ಅಟೋಗ್ರಾಫ್, ಸಿಲ್ಲುಂ ಒರು ಕಾದಲ್, ವಾರಣ ಐರಂ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪನ್ನು ಹೊತ್ತ ನಾಯಕ, ನಾಯಕಿಯರಿದ್ದಾರೆ.

ಬಹುರೂಪಿ ಅಮ್ಮ

Posted: ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 2011 in ವಿಷಯ ವಿಶೇಷ

ಈ ಅಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯಳಲ್ಲ. ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುವವಳೂ ಹೌದು, ಚೆಂದಕೆ ಸಾಕುವವಳೂ ಹೌದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಕೆ ಸೈಕಾಲಜಿಸ್ಟೂ ಹೌದು, ಟ್ರೈನರ್ರೂ ಹೌದು. ಹಾಂ, ಪೊಲೀಸ್ ಕೂಡ! ಜೊತೆಗೆ ಫ್ರೆಂಡ್, ಫಿಲಾಸಫರ್, ಗೈಡ್ ಸಹ. ಅರೆ, ಒಬ್ಬರೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಆಗೋದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಅಮ್ಮನೆಂದರೆ ಹಾಗೆಯೇ, ನಿಜ. ಹಸಿವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಟ್ಟುವಾಗ ನೆನಪಾಗುವವಳು ಅಮ್ಮ. ಆಡುವಾಗ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಗಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಮೂಡುವ ಉದ್ಗಾರ ‘ಅಮ್ಮ’. ಮಳೆಗೆ ನೆನೆದು ಜ್ವರ ಬಂದರೆ ಔಷಧ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮ. ನಿದ್ರೆ ಬರುವಂತೆ ಜೋಗುಳ ಹಾಡುವವಳು ಅಮ್ಮ. ರಾತ್ರಿ ಚಳಿಯಾದರೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹೊದಿಸುವವಳು ಅಮ್ಮ. ಭಯವಾದರೆ ಅಪ್ಪಿ ಸಂತೈಸುವವಳೂ ಅಮ್ಮನೇ. ಅಳು ಬಂದರೆ ಕಣ್ಣೀರೊರೆಸುವವಳೂ ಅವಳೇ, ಅಮ್ಮ. ಮಗುವಿನ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳಲ್ಲ ಅಮ್ಮ?
ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಬರಿಯ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಬರಿಯ ತುತ್ತು ಅನ್ನ ನೀಡುವ, ಆರೋಗ್ಯದ ಅಂಕೆ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವ, ಬೇಸರಕೆ ಸಂತೈಕೆಯ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚುವವಳಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಪಾತ್ರ ದಿನೇ ದಿನೇ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪಾತ್ರವೇ ಹಿರಿದು. ಇದಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿಯೇ ಮಗುವಿನ ಆ ಸಂದರ್ಭದ ಅಗತ್ಯವನ್ನರಿತು ತಕ್ಕ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅವಳು.
ಅಮ್ಮನೆಂಬ ಸೈಕಾಲಜಿಸ್ಟ್
ಎಳೆಯ ಮಗುವಿನ ಹಸಿವು, ಅಳುವನ್ನೆಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆ ಮಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ಅದರ ಭಾವನೆಗಳೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ತನ್ನ ಮುದ್ದು ಪುಟಾಣಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಬೈಯಬೇಕು, ಯಾವಾಗ ಮುದ್ದು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆಕೆಗೆ ಗೊತ್ತು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಡಲ್ ಆಗಿ ಬಂದ ಕೂಸಿಗೆ ಏನಾಯ್ತೆಂದು ತಿಳಿಯುವುದು ಅವಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಸೊಂಟವೇರಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಮಗ ತನ್ನ ಎತ್ತರವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗಲೂ ಅವನೆದೆಯ ತಹತಹಗಳೆಲ್ಲ  ಅರಿವಾಗುವುದು ಅವಳಿಗೇ. ಮಗಳ ಮನಸು ‘ಕುಛ್ ಕುಛ್ ಹೋತಾ ಹೆ’ ಅಂದಾಗ ಅವಳು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಈ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಕೌನ್ಸಿಲರ್ ಆಗಿ ಆಪ್ತಸಲಹೆಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ತಿದ್ದುವುದೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಖಂಡಿತ ಅದನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಅವಳು. ಮಗು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಬಗೆ, ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಬಗೆ, ಮಗುವಿನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವ ಪರಿಣತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳಿಗೆ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವಳು ಮಗುವಿನ ನಡತೆಯನ್ನು ತಿದ್ದುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೂ ನಾಚಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಕೂತ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆದು ‘ನೋಡು, ಇದ್ಯಾರು ಬಂದಿರೋದು, ಮಾತಾಡು ಅವ್ರ ಹತ್ರ’ ಅಂತನ್ನುವುದು ಅವಳೇ. ನಾಚಿಗೆ ಮುದ್ದೆಯ ಮುದುಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೇ ಅರಳಿಸುವುದೂ ಅವಳೇ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸದಾ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಪುಟಿಯುವ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳೂ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ಹಾಗೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಹೌದು.
ಅಮ್ಮನೆಂಬ ಪೊಲೀಸ್!
ಅಮ್ಮ ಪಲೀಸ್ ಕೂಡ. ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಅನುಕ್ಷಣವೂ ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು ಅವಳ ಕಣ್ಣೇ. ಯಾಕೋ ಮಗಳು ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವುದು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ಸಂದೇಹ ಕಾಡುವುದು ಅವಳನ್ನೇ. ಮಗ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ  ಕೈಯಾಡಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಕ್ಷಣ ಅವಳೂ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡುವುದುಂಟು. ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗರ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೇಬನ್ನೆಲ್ಲ ತಡವಿ ತೊಳೆಯಲು ಹಾಕುವುದು ಅಮ್ಮನೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲೋ ಮರೆತ ಸಿಗರೇಟು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಟೂ ಸಿಗುವುದು ಅವಳ ಕೈಗೇ. ಮನೆ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಸಮಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿಗಾ ವಹಿಸುವ ಬುದ್ಧಿ ಅದೇಕೋ ಅವಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಾಗೃತ. ಮಕ್ಕಳು ನೋಡೋ ಸಿನಿಮಾ, ಓದೋ ಪುಸ್ತಕ, ತಿನ್ನೋ ತಿಂಡಿ-ತೀರ್ಥ ಎಲ್ಲದರ ವಿವರವೂ ಇರುವುದು ಅವಳ ಬಗಲಲ್ಲಿ. ಮಕ್ಕಳು ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದರೋ, ತಕ್ಷಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮಾರಲ್ ಪೊಲೀಸ್ ಅವತಾರವೆತ್ತುತ್ತಾಳವಳು.
ಅಮ್ಮನೆಂಬ ಟ್ರೈನರ್
‘ಅಮ್ಮಾ, ನಾಳೆ ಸ್ಕೂಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಡ್ರೆಸ್ ಕಾಂಪಿಟಿಶನ್ ಇದೆ’ ಅಂತ ಮಗಳು ಬಂದು ಕೂಗಿಕೊಂಡಾಗ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನು ರೆಡಿ ಮಾಡುವುದು ಅಮ್ಮ. ಈ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಮಗನನ್ನು ಯಾವ ಸಮ್ಮರ್ ಕ್ಯಾಂಪ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸೋದು ಅನ್ನುತ್ತ ಯೋಚಿಸಿ, ನಿರ್ಧರಿಸುವುದೂ ಅಮ್ಮನೇ. ಎಲ್‌ಕೆಜಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಿಇಟಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ತನಕ ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ತಾನೂ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಓದಿಸುವ ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅವಳೇ. ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಮಗುವಿಗೂ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬಂದರೆ ಈ ಅಮ್ಮ ಟೆನ್ಶನ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜಾ ಹಾಕಿ ಓದಿಸುತ್ತಾಳೆ! ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್-ಟೀಚರ್‍ಸ್ ಮೀಟಿಂಗ್ ಇದೆಯಾ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಅಮ್ಮ. ಸ್ಕೂಲ್‌ಡೇಗೂ ಅಮ್ಮನೇ ಹಾಜರ್.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡೋ ಅಮ್ಮ ಹೊರಜಗತ್ತು ಹೇಗಿದೆ ಅಂತಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸಂಜೆ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಸ್ಕೂಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪುಟ್ಟ, ತರಕಾರಿ ಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ಚೌಕಾಸಿ ಕಂಡು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಲೋಕವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅಮ್ಮನ ಶಾಪಿಂಗ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಗಳಿಗೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಅಮ್ಮ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೇ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೂ ಕುದುರಿಸುತ್ತದೆ.
ಫ್ರೆಂಡ್, ಫಿಲಾಸಫರ್, ಗೈಡ್
ಮಗು ಒಂದೇ ಇರಲಿ ಎಂಬ ಸೂತ್ರ ಪಾಲಿಸುವ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮಗು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಅಮ್ಮನೇ ಫ್ರೆಂಡ್. ಆಟ, ಮಾತು, ನಗು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮನೇ ಕಂಪೆನಿ. ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿಯಂತೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವವಳೂ ಅಮ್ಮನೇ. ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂರಿಸಿ ಸಾಲಾಗಿ ಶ್ಲೋಕ, ಭಜನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನಜ್ಜನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೂ ಕೈಲಾದುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾಳವಳು. ಬದುಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಕೂತಾಗಲೆಲ್ಲ ಧೈರ್‍ಯ ನೀಡುವವಳು ಅಮ್ಮನೇ. ಮದುವೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ, ಮಗಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಅನುಭವದ ಮಾತುಗಳೇ ಹುಡುಗನನ್ನಾರಿಸುವ ಮಾನದಂಡ. ಮಗನಿಗೂ ಅಮ್ಮ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದರೇ ಸಮಾಧಾನ.
ಅವನಾಗಬಹುದಾ/ಅವಳಾಗಬಹುದಾ ಅನ್ನುತ್ತ ಕೇಳುವುದಿದ್ದರೆ ಅವಳನ್ನೇ..
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಹಿಸುವ ಅವಳಿಗೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆ, ತನ್ನಲ್ಲಿರೋ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ ರೂಪಿಸಿದೆ ಅನ್ನಬೇಕಷ್ಟೆ. ‘ಮಕ್ಕಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಲ್ಲಾ ಪೂರ್ತಿ ಅವಳದು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೂ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಿದೆ. ಜಗತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವಾದಂತೆ ಮಗುವಿಗೆ ಬರಿಯ ಆಹಾರ, ಮಮತೆ ಕೊಟ್ಟರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು, ಇನ್ನೂ ಏನೇನನ್ನೋ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಅನಿವಾರ್‍ಯತೆ ಬಂದದ್ದು ಹೌದು. ಆದರೆ, ಈ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆಯೇ. ಇಂದಿನ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಈ ಬಹುರೂಪವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನಿಜ. ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ನೆಲೆ ಅವರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹಗುರ ಮಾಡಿದೆಯೋ ಏನೋ. ಆದರೆ, ಇದೂ ಆಕೆಗೆ ಯಾವಾಗ ಭಾರವೆನಿಸುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
——

ಹದು, ಅಮ್ಮಂದಿರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹಿಂದಿಗಿಂತ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಉದ್ಯೋಗ, ಸಿಂಗಲ್ ಚೈಲ್ಡ್, ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬ ಮೊದಲಾದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಫ್ರೆಂಡ್, ಫಿಲಾಸಫರ್, ಗೈಡ್ ಎಲ್ಲವೂ ಅಮ್ಮನೇ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತುಂಬುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಮೇಲೆಯೇ ಇದೆ.
-ಡಾ| ಸುಲೇಖಾ ವರದರಾಜ್, ಮಕ್ಕಳ ತಜ್ಞರು, ಪುತ್ತೂರು.

ಎಲ್‌ಕೆಜಿಯಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಮನಃಸ್ಥೈರ್‍ಯದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದು. ಆಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ವಿವಿಧ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಅವರನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಯಾವಾಗ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು, ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ನಾವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳೂ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಬಳಿಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
-ಶಾಂತಲಾ ಎಂ, ಎಲ್ಲೈಸಿ ಉದ್ಯೋಗಿ, ಬೆಂಗಳೂರು.

ಹ್ಯಾಪಿ ಹಾಲಿಡೇಸ್

Posted: ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 2011 in ವಿಷಯ ವಿಶೇಷ

ರಜಾದಲ್ಲಿ ಮಜಾ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಸೆ. ಆದ್ರೆ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಶಾರ್ಪ್ ಆಗಬೇಕು ಅಂತಾರೆ ಲೆಕ್ಚರರ್‍ಸ್. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಅಂತಾರೆ ದೊಡ್ಡೋರು. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರೋ ಒಂದಷ್ಟು ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗಪ್ಪಾ?

ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಖುಷಿ ಇದೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಬೆನ್ನಿಗೇ ರಜೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೊನೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮುನ್ನಾದಿನದ ಪುಳಕವನ್ನಂತೂ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಓದುವುದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ರಜೆಯತ್ತಲೇ ಚಿತ್ತ. ನಾಡಿದ್ದಿನಿಂದ ರಜಾ… ಕೆಲವರಿಗೆ ತಿಂಗಳು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ರಜೆಯೋ ರಜೆ. ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ದಿನಗಳು. ಏನು ಮಾಡೋದು ಈ ದಿನಗಳನ್ನು?
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತ ಪಠ್ಯ ಪ್ರವೀಣರಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೇ ಏನೋ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೆದೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ವಾರಕ್ಕೆ ಎಕ್ಸಾಮ್ ಫಿನಿಷ್. ಆಮೇಲೆ ಏನು ಮಾಡೋದು? ಮಕ್ಕಳಿಗಾದರೆ ಹೋಗಲೊಂದು ಅಜ್ಜಿಮನೆ, ಬೀದಿಗೊಂದು ಸಮ್ಮರ್ ಕ್ಯಾಂಪ್. ಈ ದೊಡ್ಡವರಿಗೇನಿದೆ? ಏನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಡುಗರೇನೂ ಈ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ರಜೆಯನ್ನು ತಾವೇ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಣರಿವರು. ಕೊಂಚ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ರಜೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಕಳೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಹಲವು ದಾರಿಗಳಿವೆ.
ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ದಾರಿ
ರಜೆ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಟೀಮ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುವವರು ಹಲವರು. ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗೋ, ಊರು ನೋಡುವುದೋ ಎಂದರೆ ಇವರಿಗೆ ಬಲು ಇಷ್ಟ. ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಹೋಗುವುದು ಕಾಡು, ಮೇಡು ಅಲೆಯುವುದು. ಪ್ರಕೃತಿ ಸಾನಿಧ್ಯದ ಈ ಅನುಭವವೇ ಸುಂದರ. ‘ನಂಗೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರಾಣ. ನಾವು ಗೆಳೆಯರದೇ ಒಂದು ತಂಡ ಇದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಚಾರಣ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಬಾರಿ ಬೇರಾವುದಾದರೂ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಪ್ಲಾನ್ ಇದೆ’ ಅಂತಾರೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮಹೇಶ್.
ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರು, ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಅನೇಕರು. ಬೆಳಗಾವಿಯ ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ತೇಜಶ್ರೀ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಜೊತೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುತ್ತಾರಂತೆ. ‘ಈ ಬಾರಿಯ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾರ್ತ್ ಇಂಡಿಯಾ ಟೂರ್ ನಮ್ಮ ಪ್ಲಾನ್. ನಮ್ಮಪ್ಪ ಬ್ಯಾಂಕ್‌ನಲ್ಲಿರೋದು, ಅಮ್ಮ ಟೀಚರ್. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಒಂದು ಹತ್ತು ದಿನವಾದರೂ ಫ್ರೀ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಟೂರ್ ಹೋಗೋದು ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರೂಢಿ’ ಅಂತಾರೆ ಅವರು. ಊರು ಸುತ್ತುವ ಈ ಅಭಿರುಚಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಸಾಗಿದ್ದೇ ದಾರಿ, ನಡೆದಷ್ಟೂ ಅನುಭವ.
ಹವ್ಯಾಸವುಂಟು ಹಲವು ಬಗೆ
ರಜಾ ಸಮಯವೆಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನವೂ ಆಗಬೇಕು, ಮಜಾ ಕೂಡ ಸಿಗಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಬಯಸುವವರಿಗೂ ಈ ರಜೆಯೇ ತೆರೆದ ದಾರಿ. ರಜೆಯ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಯುವಜನರಿಗಾಗಿ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳು ಏರ್ಪಾಡಾಗುವುದುಂಟು. ಕೊಂಚ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವರವರ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಒಂದಾದರೂ ವರ್ಕ್‌ಶಾಪ್ ಸಿಕ್ಕಿಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಚಲನಚಿತ್ರ ರಸಗ್ರಹಣ ಶಿಬಿರ, ಕಥಾ ಕಮ್ಮಟಗಳು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಜೆಗಳು, ಸಂಗೀತ, ಚಿತ್ರಕಲಾ ಶಿಬಿರ, ಅಭಿನಯ ಕಮ್ಮಟ.. ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಬರಿಯ ಯಾವುದರಲ್ಲೋ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಕಾರ್‍ಯಕ್ರಮಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹತ್ತಾರು ಜನರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಕೇಂದ್ರಗಳು. ಇತರರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡು ಒಡನಾಡುವ, ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ. ಮನೆ, ಕಾಲೇಜಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ/ಳ ಪ್ರಪಂಚ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆ ಹೀಗೆ.
ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವೇ ಚಿತ್ರ ರಚನೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆ, ಕರಕುಶಲ ವಸ್ತುಗಳ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಬಗೆಬಗೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಇನ್ನೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ. ‘ಈವರೆಗೆ ಫೈನಲ್ ಡಿಗ್ರಿ ಅಂತ ಏನೋ ಒಂದು ಟೆನ್ಶನ್ ಇತ್ತು. ಇದೀಗ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದರೆ ನಾನು ಫ್ರೀ. ಈ ಬಾರಿ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು. ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕು’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿರುವವರು ಗುಲ್ಬರ್ಗಾದ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮನೋಜ್. ತಂತಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಪಡುವವರ ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್‍ಯಗಳಿಗೂ ಧುಮುಕುವ ಸಹೃದಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ‘ನನಗೆ ಸೋಶಿಯಲ್ ವರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಎನ್‌ಜಿಒ ಒಂದರ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಇದ್ದೇನೆ’ ಅಂತಾರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಿಎಸ್‌ಡಬ್ಲ್ಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಛಾಯಾ.
ಗಳಿಸಬೇಕು, ಉಳಿಸಬೇಕು
ಈ ರಜೆ ಬರಿ ಖುಷಿಗಲ್ಲ, ಗಳಿಕೆಗೂ ಅನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಹುಡುಗರಿಗೆ ನಾಳಿಯ ಚಿಂತೆ. ಅದಕ್ಕೇ ರಜಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಲವು ರೀತಿಯ ದುಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಸು ಗಳಿಸಿ ತಮ್ಮ ಫೀಸು ತಾವೇ ಕಟ್ಟುವಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಇವರು. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆದು ಸಂಪಾದಿಸುವ ಹಂಬಲವಾದರೆ ಅಕೌಂಟ್ಸ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಬರೆಯಲು ಹೋಗುವ ತವಕ. ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ‘ನಾನು ಎಕ್ಸಾಮ್ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರ್ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ. ಸುಮ್ಮನೇ ಸಮಯ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡೋ ಬದಲು ಅಷ್ಟಾದರೂ ಸಂಪಾದನೆ ಆಗುತ್ತದಲ್ಲ..’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಥಮ ಬಿಎ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ವರ್ಷಾ.
ರಜಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೇ ತಮ್ಮ ಓದಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾಳಿನ ದಿನಗಳನ್ನು ಭದ್ರಗೊಳಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇಂಥವರಿಗಾಗಿಯೇ ಹಲವಾರು ವೆಕೇಷನಲ್ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳೂ ಇವೆ. ಭರತನಾಟ್ಯ, ಸಂಗೀತ ಇತ್ಯಾದಿ ತಮ್ಮಿಷ್ಟದ ಕಲೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವವರಿಗೂ ಇದು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯುವವರಿಗೆ, ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಆಡುವವರಿಗೆ, ಹಾಡುವವರಿಗೆ, ಸುಮ್ಮನೇ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆಯುವವರಿಗೆ… ಹೀಗೆ ಇಷ್ಟಬಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಇರುವುದು ಈ ರಜಾದಿನಗಳು. ಸೃಜನಶೀಲ ಯುವಮನಸ್ಸುಗಳಿಗಂತೂ ಈ ಹಾಲಿಡೇಸ್ ಅಂದರೆ ಖಾಲಿ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್‌ನಂತೆ. ಇದರ ಮೇಲೆ ಚೆಂದದ ಬಣ್ಣದೊಂದಿಗೆ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡವರು ಜಾಣರು. ಎಷ್ಟಾದರೂ ಕಣ್ಣು ಹೊರಳಿದಷ್ಟೇ ಆಗಸ, ಅಲ್ಲವೇ?
—————
ನಂಗೆ ಸಂಗೀತ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ. ರಜಾ ತುಂಬಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಸಂಜೆ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡ್ತೇನೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಓದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಜೊತೆ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗೋದು ಇತ್ಯಾದಿಯೂ ಮಾಡ್ತೇನೆ.
ಸವ್ಯಸಾಚಿ, ಬಿಕಾಂ,
ನಾನು ರಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಜೊತೆ ಕಳೆಯೋಕೆ ಇಷ್ಟಪಡ್ತೇನೆ. ಮುಂದೆ ಹೇಗಿದ್ರೂ ಬಿಕಾಂ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಂದೇನು ಅನ್ನೋ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ರಜಾನ ಆರಾಮಾಗಿ ಕಳೆಯಬಹುದು. ಮೈಸೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ಲೇಸ್ ನೋಡ್ಬೇಕು. ಕೆಲವು ಜನರಲ್ ನಾಲೆಜ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದ್ಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದೇನೆ.
ಅಹ್ಮದ್ ಸುಫೈದ್, ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ, ಎಸ್‌ಡಿಎಂ ಕಾಲೇಜು, ಉಜಿರೆ
—————-
ಬುಕ್ ಗೈಡ್:
ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು (ಕುವೆಂಪು)
ದಿ ಗೈಡ್ (ಆರ್.ಕೆ.ನಾರಾಯಣ್)
ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೆ (ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ)
ದ ಡೈರಿ ಆಫ್ ಆನ್ ಫ್ರಾಂಕ್ (ಆನ್ ಫ್ರಾಂಕ್)
ದಿ ಆಲ್‌ಕೆಮಿಸ್ಟ್ (ಪೌಲೊ ಕೊಹೆಲೊ)
ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸ್ (ಪೂ.ಚಂ.ತೇ)
ಸಂಕ್ರಾಂತಿ (ಲಂಕೇಶ್)
ಮೈಸೂರ ಮಲ್ಲಿಗೆ (ಕವನ ಸಂಕಲನ)
ಫೈವ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಮಾಸ್ಟರ್‍ಸ್  (ಕಥಾ ಸಂಗ್ರಹ)
ಕಥಾಜಗತ್ತು (ಸಂ: ಎಸ್.ದಿವಾಕರ್)

ಸಿನಿಮಾ ಗೈಡ್
ಪಥೇರ್ ಪಾಂಚಾಲಿ (ಸತ್ಯಜಿತ್ ರೇ)
ದ್ವೀಪ (ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ)
ಚಿಲ್ಡ್ರನ್ ಆಫ್ ಹೆವನ್ (ಮಜೀದ್ ಮಜಿದಿ)
ಸೆವೆನ್ ಸಮುರಾಯ್ಸ್ (ಅಕಿರಾ ಕುರಸೊವಾ)
ಬೈಸಿಕಲ್ ಥೀವ್ಸ್ (ವಿಟ್ಟೊರಿಯೊ ಡಿ ಸಿಕಾ)
ಚಾಕೊಲೇಟ್ (
ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಸಮ್ಮರ್ ಫಾಲ್ ವಿಂಟರ್ (ಕಿಮ್ ಕಿ ಡಕ್)
ಝೋರ್ಬಾ ದ ಗ್ರೀಕ್ (ಮೈಕೆಲ್ ಕಾಕೊಯಾನಿಸ್)
ವೆಲ್‌ಡನ್ ಅಬ್ಬಾ (ಶ್ಯಾಂ ಬೆನಗಲ್)
ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್ ಮೈಂಡ್ (ರಾನ್ ಹೊವಾರ್ಡ್)

ಅದು ‘ಅವಳ ಕೆಲಸ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಮೂಗು ಮುರಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪುರುಷರಲ್ಲೂ ಈಗ ಬದಲಾವಣೆ. ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲೂ ಸಮಾನ ಭಾಗಿಗಳು ಅವರೀಗ. ಮನೆಗೆಲಸಕ್ಕೀಗ ಲಿಂಗದ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಗೌರೀದುಃಖ ಶಿವನಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.  

ಹೌದು, ಪುರುಷರು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಂಡತಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೊರಗೆ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಹಾಕಿ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತ ಕೂರುವ ಮಹನೀಯರಲ್ಲಿ  ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಏನೋ ಸಂಚಲನ. ಪೇಪರ್ ಮಡಿಸಿಟ್ಟು ಒಳಗಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಗೂಡಿಸಿಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸು. ಪಾಪ, ಅವಳಾದ್ರೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ದುಡೀತಾಳೆ ಅನ್ನೋ ತುಡಿತ. ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ನಾವು ಸಮಾನರು ಅನ್ನುತ್ತ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮುಂದಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವಾಗ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಆ ಕೆಲಸವೂ ಕೀಳಲ್ಲ ಎಂದು ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಪುರುಷರು.
ಕೆರಿಯರ್ ಓರಿಯೆಂಟೆಂಡ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗಿನ, ಹೊರಗಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಹಲ್ಲುಕಚ್ಚಿ ಸಾಗಿದವಳು ಅವಳು. ಹೊರಗೇ ಇದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಈ ‘ಒಳಗು’ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೀಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅನೇಕ ಪುರುಷರು ಸ್ತ್ರೀಪರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀವಾದಿಗಳಾಗತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.
ಹೆಲ್ಪ್  ಮಾಡೋರು
‘ಹೇ, ಮೀಸೆ ಬಂದ ಗಂಡಸು ಕಸಬರಿಕೆ ಮುಟ್ಟೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮಡಿವಂತರಾಗಿದ್ದ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಡುವುದೂ ತಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಕುಂದು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಡಸರ ಕಾಲ ಇದಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿ ತನಗೆ ಸಮಾನಳಾಗಿ ಮನೆಯ ಹೊರಗೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲಿಯೂ ತಾನಾಕೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು ಅನೇಕರಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಮನೆಯ ಕ್ಲೀನಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ, ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರದೂ ಕೈಚಳಕ ಕಾಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು.
ಹೀಗೆ ಇವರೆಲ್ಲ ‘ನಳ’ನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತರಬೇತಿಗಿಳಿದಾಗ ಹಲವು ಕಡೆ ‘ಅಮ್ಮಾವ್ರ ಗಂಡ’ನೆಂಬೋ ಟೀಕೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಕೆಲ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೂ ತಮ್ಮ  ತಮ್ಮ ಮಗಂದಿರು ಸೊಸೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಕಂಡು ಸಂಕಟವಾಯ್ತು. ಮಗಳಿಗೆ ಅಳಿಯ ನೆರವಾದದ್ದು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ಈ ಟೀಕೆಯ ರಗಳೆ ಎಲ್ಲ ಬೇಡ ಎಂದವರು ‘ಹೆಲ್ಪ್’ನ ಮಾತೇ ಬೇಡ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ರೂಮ್‌ಗೇ ಸೀಮಿತರಾದರು. ‘ಅವಳ’ ಕಷ್ಟ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ತಮ್ಮಿಂದಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
‘ನಮ್’ ಕೆಲ್ಸ ಅನ್ನೋರು
ಆದ್ರೆ ಈಗ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ‘ಹೆಲ್ಪ್’ ಮಾಡುವ ಗಂಡಸರಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಿರುವ ಮನೆಗೆಲಸ ಅವಳದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮದೂ ಎಂಬಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಸಹಕರಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅನ್ನುವವರು. ಆಕೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬರುವುದು ತಡವಾದರೆ ತಾನೇ ಕುಕ್ಕರ್ ಇಟ್ಟು ಅಡುಗೆ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವ ಹುಡುಗರು ಇವರು. ಮನೆ ಕ್ಲೀನಿಂಗ್, ವಾಷಿಂಗ್ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಇವರು ರೆಡಿ. ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅಸೌಖ್ಯವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣವೇನೂ ಇವರಿಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ತಾವು ಮಾಡೋದು ಅಷ್ಟೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅವನು, ಅವಳೆಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲ. ಪತ್ನಿಗೆ ರಜೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ತಾನೇ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪ್ಪಂದಿರೂ ಉಂಟು.
ಈ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ದುಡಿಯುವುದಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ತಿಳಿದಂತಾದೀತು. ಹೋಂ ಮೇಕರ್‌ಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಗಂಡ ಹೀಗೆ ಮನೆಗೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈಗ ಉದ್ಯೋಗಸ್ಥ ಪುರುಷನೂ ರಜೆಯ ದಿನದಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೇ ಅಪ್ಪಟ ಗೃಹಸ್ಥನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮನೆ, ಅಡುಗೆ ಎಂದು ಬೇಸರಿಸುವ ಅವಳಿಗೊಂದು ಚೇಂಜ್ ಇರಲಿ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಭಾನುವಾರ ತನ್ನ ಕೈ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುವ ಸಹೃದಯರಿವರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿದ್ದರೆ ಅದರ ಮೈಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚುವ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವ, ಅದರ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ… ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅವರು ಸೈ. ಅವಳಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಸೀರಿಯಲ್ ನೋಡಲು ಬಿಟ್ಟು ಅಳುವ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಟೆರೇಸ್‌ಗೆ ಹೋಗುವ ಜೊತೆಗಾರರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ‘ಹೌದು, ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಇದ್ದಾಗ, ಗೆಸ್ಟ್‌ಗಳು ಬಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಹಸ್ಬೆಂಡ್ ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಇಂಥಾ ಕೆಲ್ಸಗಳನ್ನು ತಾನು ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು ಅಂತೇನೂ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ’ ಅಂತಾರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೋಂ ಮೇಕರ್ ವಸುಧಾ ತುಕ್ದರ್.
ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಈ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೆಲ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಗಂಡಸರ ಸರ್ಕಲ್‌ನಲ್ಲಿ ತಾನು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಅಳುಕು ಇವರಿಗೆ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಕಥೆಯೂ ಒಂದೇ ಆದಾಗ ಈ ಹಿಂಜರಿಕೆಯೂ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ.
ಇದು ಜಗದ ನಿಯಮ
ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳೆಲ್ಲಾ ತಾನಾಗಿ ಧುತ್ತೆಂದು ಕಂಡುಬಂದವಲ್ಲ. ಮೊದಮೊದಲು ಮನೆಯನ್ನು ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಅನಿವಾರ್‍ಯತೆಯೇ ಇವರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದ ‘ಹೆಲ್ಪ್’ನ ಮುಂದುವರಿದ ರೂಪವೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.
ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸಹಜವೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳೆಯೇ ಕಾರಣ.
ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಪುರುಷರಲ್ಲಿರುವ ‘ಮೇಲ್ ಇಗೋ’ ಇಂಥ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸವಿದ್ದರೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಕರೆಯುವ ರೂಢಿಯೂ ಇದಕ್ಕೆ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟೇ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮನೆಗೆಲಸವನ್ನು ತನ್ನ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದು ಎಂಬ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ್ದಾರೆ. ನೆಂಟರು ಬಂದಾಗ ಸಹಾಯಕ್ಕೆಂದು ಅಲ್ಲೇ ಓಡಾಡುವ ಹುಡುಗನನ್ನೇ ಕರೆದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಅವರು. ಜೊತೆಗೆ ಅಪ್ಪನ್ನೂ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾನವನು. ಹೀಗೆ ಬೆಳೆದ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗದಿರುತ್ತಾನೆಯೇ?
ಆದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಪುರುಷರೂ ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀಯ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಲು ಕಡಿಮೆಯೇ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಅಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆ ಮುಂದಿನ ಸಮಗ್ರ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗಬಹುದು ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲೇನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.
——–

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯರಿಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಭಾಗಿಗಳಾಗ್ತೇವೆ. ನನ್ನ ಗಂಡನಲ್ಲಂತೂ ‘ಈ ಕೆಲ್ಸ ನನ್ನದಲ್ಲ’ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವ್ರು ಬೆಳೆದ ವಾತಾವರಣದಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು ಕೆಲಸ ಅವರಿಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಹೊರಗಿನ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಅಷ್ಟು ಸಲೀಸು ಅನ್ನಿಸೋದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ. ಅವರಿಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವ್ರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆಗುತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ  ಅವ್ರು ಭಾಗಿಯಾಗ್ತಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೀಗೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಆದರೆ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ಪಂದಿಸದೇ ಇರುವ ಗಂಡಸರೂ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ.
ಮಲ್ಲಿಕಾ, ಸೂಪರಿಂಟೆಂಡೆಂಟ್, ಕೇಂದ್ರೀಯ ಅಬಕಾರಿ ಇಲಾಖೆ
————-
ಅಲ್ಲಿ  ಹೇಗೆ?
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗಂಡಸರು ಅಳೆದೂ ಸುರಿದು ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸೇರೋದು, ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೀಗಿಲ್ಲ ಅಂತೀರಾ?
ಹೌದು, ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಮನೆಗೆಲಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅಡುಗೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಡಸರು ಸಾಮಾನ್ಯ. ‘ಸಂಸಾರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ನೊಗವನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕರು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಇದ್ದಾರೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ದುಡಿಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ‘ನೀ ನನಗಿದ್ದರೆ ನಾನಿನಗೆ’ ಅನ್ನೋ ತತ್ವ ಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೇ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ‘ಮನೆಗೆಲಸದವಳು’ ಅನ್ನೋ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ತೀರಾ ಅಪರೂಪ. ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ಮನೆಯವರೇ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ’ ಅಂತಾರೆ ಅಮೆರಿಕನ್ನಡಿಗ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಜೋಶಿ.
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಪತ್ನಿ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ತಾನೇ ಉದ್ಯೋಗ ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ‘ಮಿಸ್ಟರ್ ಮಾಮ್’ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಆರಂಭವಾದದ್ದು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ. ೧೯೮೩ರಲ್ಲಿ  ‘ಮಿ.ಮಾಮ್’ ಎಂಬ ನಾಟಕ, ಸಿನಿಮಾವೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿತು. ರಿಸೆಷನ್ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪುರುಷರು ಕೆಲಸ ಕಳಕೊಂಡು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತಾದಾಗ ಈ ಪದ್ಧತಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜಾರಿಗೆ ಬಂತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅಮೆರಿಕನ್ನಡಿಗ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಭಲ್ಲೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ‘ಹೆಂಡತಿಯ ಸಂಬಳ ಮತ್ತು ಉಳಿತಾಯದ ಹಣದಲ್ಲೇ ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದ ದಿನಗಳವು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಡೇ-ಕೇರ್‌ನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೆಂಡತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಗ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತರೆಂದರೆ ಆಗ ಹಿಡಿದ ಸೌಟನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿಲ್ಲ!’ ವೀಕೆಂಡ್ ದಂಪತಿಗಳು, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಿಂಗಳೋ, ಎರಡು ತಿಂಗಳೋ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿಬರುವವರು, ಒಂದೇ ಅಭಿರುಚಿಯ ದಂಪತಿಗಳು -ಇವರಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇಂತಹ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇದ್ದದ್ದೇ.
ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಗಂಡಸರೂ ಹಾಗೆನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಮನೆಯೊಳಗಣ ಕಾರ್‍ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದವರೂ ಇಲ್ಲಿ  ಕಾಣಿಸುವುದುಂಟು ಅಂತಾರೆ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದು ಇದೀಗ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಜ್ಯೋತಿ ಮಹದೇವ್. ‘ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ  ಎರಡೂ ಥರದ ಗಂಡಸರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೆಂಡತಿಯ ಕೆರಿಯರ್ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ತಾನೇ ರಜೆ ಹಾಕಿ, ಕೆರಿಯರ್ ಬ್ರೇಕ್ ಮಾಡಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪುರುಷರೂ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಬರಿಯ ಮದರ್‍ಸ್ ಡೇ, ಹೆಂಡತಿಯ ಬರ್ತ್‌ಡೇಗಳಂದು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಇನ್‌ವಾಲ್ವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಆಕೆಗೊಂದು ಸ್ಪೆಷಲ್ ಡೇಯ ಅನುಭವ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಏನೇ ಆದರೂ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಷ್ಟು ರಿಜಿಡಿಟಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.’ ಅಂತಾರೆ ಅವರು.
———-
ವಿಜಯ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ.

ಅಪ್ಪ ತಿಂಗಳಿಗಿಷ್ಟು ಅಂತ ಕೊಡೋ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ. ಎಲ್ಲೋ ಸಾಲದೆ ಹೋದರೆ ಅಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೊಡೋ ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ಹಣ. ಎರಡೂ ಸೇರಿದ್ರೆ ಪಾಕೆಟ್ಟೂ, ಮನಸ್ಸೂ ಭರ್ತಿಯಾದಂತೆ. ಆದ್ರೂ ತಿಂಗಳಿಗಿಷ್ಟು ಅಂತ ಕೈಗಿಟ್ರೆ ಅದನ್ನು  ದಿನದಿನವೂ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಅಂತ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ತಾ ಬರೋದು ಮಾತ್ರ ಕಷ್ಟ ಕಣ್ರೀ.. ಆದ್ರೆ, ಕೊಡೋದ್ರಲ್ಲೇ ಉಳಿಸೋ ಶಾಣ್ಯಾ ಹುಡುಗ್ರೂ ಇರ್‍ತಾರ್ರೀ…

ನಾಳೆ ಶನಿವಾರ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ  ಕ್ಲಾಸ್ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ  ಪಾರ್ಟಿ. ಅದಾಗಿ ಸೀದಾ ಹೋಗೋದು ಫಿಲ್ಮ್‌ಗೆ. ಸಂಜೆ ಚಾಟ್ಸ್. ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ. ಕೊನೆಗೆ ಪರ್ಸ್ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಬೇಸರ. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ, ಅಪ್ಪ  ಕೊಟ್ಟ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲೂ ಖರ್ಚಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನ ಇದೆ, ಹೇಗೆ ಕಳೆಯೋದಪ್ಪಾ?
ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಬಗೆಯೇ ಹಾಗೆ, ಹೇಗೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಕಷ್ಟ ಇದು. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಯೋ, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಕೈಗೆ ಸಿಗೋ ಹಣದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿಸು ಅಂತ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಕೆಲವು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರು. ಅದೆಲ್ಲಾ ಹೇಗಪ್ಪಾ ಸಾಧ್ಯ? ಅದಕ್ಕೇ ಯಾವ ಎಕ್ಸಾಮ್‌ಗೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಹುಡುಗರು ಈ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಯೇ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್‌ನ ಈ ಸರ್ಕಸ್ಸು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.
ಏಕತೆಯಲ್ಲಿ ವೈವಿಧ್ಯತೆ!
ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಗಿಡೋ ಈ ಹಣದ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ‘ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ’. ಆದರೆ ಈ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ  ಒಂದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಿಗೋ ದುಡ್ಡಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಇದರಲ್ಲೇ ಸಿರಿವಂತರು, ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರು, ಬಡವರು ಅನ್ನೋ ವಿಭಾಗಗಳೆಲ್ಲಾ  ಸ್ಪಷ್ಟ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಬಸ್ ಖರ್ಚಿಗೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಸು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಖರ್ಚು, ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆನ್ಸಿ, ಪಾರ್ಟಿ, ತಿಂಡಿ… ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿಡದೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಕೈಗಿಡುವ ಪೋಷಕರೂ ಇರಬಹುದು. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶ, ನಗರ, ಪಟ್ಟಣ… ಹೀಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಈ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಹಿಂದಿದೆ. ಸಮೀಕ್ಷೆಯೊಂದರ ಪ್ರಕಾರ ದೆಹಲಿ, ಚೆನ್ನೈ, ಕೊಲ್ಕೊತಾ ಮೊದಲಾದ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ  ೨೦೦೫ರಲ್ಲಿ ೧೨ರಿಂದ ೨೦ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳು ೪೫೦-೫೦೦ ರೂಪಾಯಿ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈಗ ಅದೇ ವಯೋಮಾನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ೩,೬೦೦ರಿಂದ ೧೨,೦೦೦ ದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಂತೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರೆಂಡ್ ಕೂಡ ಇದೇ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೂಡ ಹೇಳೋದು ಇದನ್ನೇ, ‘ಹೌದು, ಕಾಸ್ಟ್ ಆಫ್ ಲಿವಿಂಗ್ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಖರ್ಚು ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ಕಡಿಮೆ. ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಕೂಡ ಇದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ’ ಅಂತಾರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವೆಂಕಟ್ ರೆಡ್ಡಿ. ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನಿಂದ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಖರ್ಚು, ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಬದಲಾಗುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಸಿಗೋ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿಯ ಮೊತ್ತವೂ ಭಿನ್ನವೇ.
ಕಾಸ್ಟ್ಲಿ ಕರೆನ್ಸಿ
ಹುಡುಗರು-ಹುಡುಗಿಯರು ಅನ್ನೋ ಭೇದವಿಲ್ಲದೇ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮೊದಲ ಖರ್ಚು ಬರೋದೆಂದರೆ ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡೋದು. ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚು ಬರೋ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ಪ್ಲಾನ್ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಏನೇನೋ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಇರುವ ಕರೆನ್ಸಿ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದೇಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬೈಕೋ, ಸ್ಕೂಟಿಯೋ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿಸೋಕೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಖರ್ಚು. ಬರ್ತ್‌ಡೇ ಬಂದರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಲೇಡು. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೋಗುವ ಸಿನಿಮಾ, ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಮೂಲಿ ಬಿಡಿ.
ಗ್ರಾಮೀಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಖರ್ಚು ಇದ್ದಿದ್ದೇ. ಆದರೆ ಪೇಟೆ ಹುಡುಗರಷ್ಟು ಬಿಂದಾಸ್ ಇವ್ರಲ್ಲ. ‘ನಮಗೂ ಮೊಬೈಲ್‌ಗೆ, ಬಸ್‌ಗೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್, ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಖರ್ಚು ಎಲ್ಲಾ ಕಡಿಮೆ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಬಾಕ್ಸ್ ತರ್‍ತೀವಿ. ಸಂಜೆ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಮನೆ ಸೇರೋದೇ ಮುಖ್ಯ ಆಗಿರೋವಾಗ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಸುತ್ತಾಡಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯೋಕಾಗಲ್ಲ’ ಅಂತಾರೆ ಸಾಗರದ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಪ್ರಿಯಾ. ‘ಏನಿದ್ರೂ ಬಟ್ಟೆ, ಸ್ಲಿಪ್ಪರ್‍ಸ್, ಕಾಸ್ಮೆಟಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಹುಡ್ಗೀರು ಖರ್ಚು ಮಾಡೇ ಮಾಡ್ತಾರೆ’ ಅಂತಾರೆ ತುಮಕೂರಿನ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಉಷಾ ಹೆಗ್ಡೆ.
‘ಬರೇ ತಿನ್ನೋದು, ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಖರ್ಚಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಚಟಗಳಿಗೂ ಖರ್ಚು ಮಾಡೋ ಹುಡುಗರಿದ್ದಾರೆ’ ಅಂತ ಪಿಸುಗುಡುತ್ತಾರೆ ಕೆಲವು ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗಳ ಹುಡುಗಿಯರು. ಪ್ರತಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೊಮ್ಮೆ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದೋರು, ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡೋರೂ ಉಂಟು. ಜೊತೆಗೆ ಐಪಿಎಲ್ಲೋ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ವಿಶ್ವಕಪ್ಪೋ ಹೀಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸೀಸನ್‌ಗಳು ಬಂದರಂತೂ ಕೇಳೋದೇ ಬೇಡ. ಅದಕ್ಕೂ ಬೆಟ್ ಕಟ್ಟೋಕೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹೇಗೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸ್ಕೋತಾರಪ್ಪಾ? ಕೇಳಿದ್ರೆ ಆ ಹುಡುಗರೂ ‘ಹೇಗೋ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ’ ಅಂತ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೂ ಇವರ ಅಂತರಂಗ ಕೆದಕಿದ್ರೆ, ‘ಕಷ್ಟ ಕಣ್ರೀ’ ಅಂತಾರೆ…
ಮನಿ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್
ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ತಾವಾಗಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಮನಿ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್‌ನ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡುವುದೇ ಈ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ. ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು ಅನ್ನೋ ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲೂ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಸಾಲಸೋಲ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸುಸ್ತಾಗುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಜಾಣರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲ್ಲಿಗೆ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನೂ, ಪರ್ಸ್‌ನ ಹಿತವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಪುತ್ತೂರಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಸ್ವಾತಿ ಇಂಥ ಜಾಣರ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ಅವರಂತಾರೆ, ‘ನಾನು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಅದೂ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಏನೂ ಖರ್ಚು ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಆಗಿರೋ ಖರ್ಚನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡ್ತೇನೆ .’
ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿಗೇಕೆ ಮನೇಲಿ ಹಣ ಕೇಳ್ಬೇಕು ಅನ್ನುತ್ತಾ ತಾವೇ ದುಡಿಯುವ ಹುಡುಗರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತರಕನ್ನಡದ ಶಿರಸಿಯ ಆದರ್ಶ ಈ ಬಗೆಯವರು. ಇವರು ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ಮದುವೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಡಿಸುವ ಟೀಂಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಆದಾಯದಲ್ಲಿಯೇ ಇವರ ಎಲ್ಲ ಖರ್ಚೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲೋ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ರೂಮ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇರುವವರಿಗೂ ಹಣದ ಬೆಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಾಕೆಟ್ ಖಾಲಿಯಾದಾಗ ಜೊತೆಗಿರುವ ಗೆಳೆಯನೋ ಗೆಳತಿಯೋ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಅರಿವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.
ತಿಂಗಳಿಗಿಷ್ಟು ಅಥವಾ ವಾರಕ್ಕಿಷ್ಟು ಅಂತ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ದಿನಕ್ಕಿಷ್ಟು ಅಂತ ಖರ್ಚು ಮಾಡೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಇದನ್ನೂ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಲು ಕಲಿತವರು ನಾಳಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಮನಿ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ಪಾಠ ಇಂದೇ ಕಲಿತಂತಾಗೋದೂ ನಿಜ.
———-
ನಾನು ಈಗ ಪಾರ್ಟ್ ಟೈಮ್ ವರ್ಕ್ ಮಾಡೋದ್ರಿಂದ ಮನೇಲಿ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಕೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು ೩೦೦೦ ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟು ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ತಗೋತಿದ್ದೆ. ಗಾಡಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆನ್ಸಿ, ಮೇಕಪ್ ಸೆಟ್ ಹೀಗೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ೨೦೦೦ದಷ್ಟಾದ್ರೂ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತೆ.
ಮೇಘಾ, ಪ್ರಥಮ ಎಂಸಿಜೆ, ತುಮಕೂರು ವಿವಿ
ನಾನೇ ನನ್ನ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿಯನ್ನ ದುಡಿದುಕೊಳ್ಳೋ ಬಗೆಗೆ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡೋದು, ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನೋದು, ಬಟ್ಟೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆನ್ಸಿ ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಖರ್ಚುಗಳಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ನಾನೇ ಸಂಪಾದಿಸೋದ್ರಿಂದ ಇದನ್ನು ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡೋ ರೀತಿಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದಿದೆ.
ಆದರ್ಶ, ದ್ವಿತೀಯ ಬಿಕಾಂ, ಎಂಇಎಸ್ ಕಾಮರ್ಸ್ ಕಾಲೇಜು, ಶಿರಸಿ, ಉ.ಕ.
ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ವಾರಕ್ಕೆ ೫೦೦ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಪೆಟ್ರೋಲ್‌ಗೆ, ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಬರ್ತ್‌ಡೇ ಸೆಲೆಬ್ರೇಷನ್, ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ  ಜ್ಯೂಸ್ ಕುಡಿಯೋದು, ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಖರ್ಚು -ಹೀಗೆ ಹಣ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಆದ್ರೂ ಇದ್ರಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಯೋದಿದೆ. ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ದುಡ್ಡು ಬೇಕಾದ್ರೆ ಅಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳ್ತೇನೆ.
ವೆಂಕಟ್ ರೆಡ್ಡಿ, ಅಂತಿಮ ಬಿಎ, ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜು, ಬೆಂಗಳೂರು.
ಕೆಲವ್ರು ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಚಾಕೊಲೇಟ್ ತಗೊಳ್ಳೋಕೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ದುಡ್ಡು ಖರ್ಚು ಮಾಡೋದು ತಪ್ಪು. ನಾವೂ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸ್ಬೇಕು. ನಾನಂತೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹಣ ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಹಣ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ರೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಹೋಗ್ತದೆ, ಅದ್ಕೆ.
ಸ್ವಾತಿ ಮೈಕೆ, ಪ್ರಥಮ ಬಿಕಾಂ, ವಿವೇಕಾನಂದ ಕಾಲೇಜು, ಪುತ್ತೂರು.

ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ, ಪಿಯುಸಿಯವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗೀತು. ಇನ್ನು ಎಕ್ಸಾಮ್ ಬರೆಯೋ ಸರದಿ ಡಿಗ್ರಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳದು. ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಈಗ ಸ್ಟಡಿ ಹಾಲಿಡೇಸ್. ತಿಂಗಳ ಕಾಲದ ಈ ರಜಾದಿನಗಳಿವೆಯಲ್ಲಾ, ಇವನ್ನು ಕಳೆಯೋದೇ ಭಾರೀ ಕಷ್ಟ ಕಣ್ರೀ… ಅತ್ತ ಓದೋಕೆ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಮಜಾ ಮಾಡೋಕೆ ಯಾಕೋ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ…
ಆದ್ರೂ, ಈ ಓದೋ ದಿನಗಳೆಂದರೆ ಅಂತಿಂಥವಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೂ ತಯಾರಿ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು. ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್, ಅಸೈನ್‌ಮೆಂಟ್ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದವರೆಲ್ಲಾ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ‘ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗಲೇ ಇರುವೆ ಕಚ್ಚಿದಂತೆ ಚುಚ್ಚಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನೆನಪು. ಏಳು, ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಓಡು, ಗೆಳೆಯರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಉಳಿದ ಪುಸ್ತಕ ತಗೋ,  ಅವರಿವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೋಟ್ಸ್ ಕೇಳು, ಜೆರಾಕ್ಸ್ ಮಾಡು. ಓದೋಕೆ ಎಲ್ಲ ಸರಕು ಸಿಕ್ಕಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ನಡೆ.
ರಜಾ ಶುರುವಾಯ್ತಾ… ಈಗಿನಿಂದಲೇ ಓದೋಕೆ ಮನಸ್ಸಿಗೇಕೋ ಕಸಿವಿಸಿ. ಅಷ್ಟೊಂದು ದಿನಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಬಿ ಕೂಲ್ ಮ್ಯಾನ್… ಅದಕ್ಕೇ ಮೊದಲೊಂದು ದಿನ ಗಡದ್ದು ನಿದ್ದೆ, ನಾಳೆಯಿಂದ ಓದೋದಕ್ಕೆ ಶುರು ಅಂತ ಪ್ಲಾನ್. ಮರುದಿನವೋ ಶುಕ್ರವಾರ ಬಂತಮ್ಮ.. ತುಂಬಾ ದಿನದಿಂದ ಕಾಯ್ತಿದ್ದ  ಆ ಫಿಲ್ಮ್  ರಿಲೀಸ್ ಇವತ್ತು. ಮಿಸ್ ಮಾಡೋಕಾಗುತ್ತಾ? ಛೆ ಛೆ… ಸರಿ, ಓದಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್, ಮ್ಯಾಟನಿಗೆ ಹಾಜರ್.. ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿಸಿ, ಚಾಟ್ಸು, ಹರಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವಾಗ ಆ ದಿನ ಮಟಾಷ್. ಇನ್ನು  ಓದೋದೇನಿದ್ದರೂ ನಾಳೆ ಬಿಡಿ.
ಮರುದಿನ, ಉಳಿದಿರೋ ರಜಾ ದಿನಗಳಿಗೊಂದು ಟೈಂಟೇಬಲ್ ಹಾಕಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದಾಗ ಯಾಕೋ ಬೋರು. ಯಾವುದೋ ಸ್ಟಡಿ ಮಟೀರಿಯಲ್ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ನೆನಪು. ಛೆ, ಮತ್ತೆ ಗೆಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ಕಾಲ್. ನಾಳೆಯ ದಿನಕ್ಕೆ ಅಪಾಯಿಂಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಯ್ತಪ್ಪಾ..
ಸರಿ, ಪುಸ್ತಕ ತರೋ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಗೆ ಅಲೆತ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದರೂ ಸಂಜೆಯಿಂದ ಕಾಡುವ ಐಪಿಎಲ್.. ಛೇ, ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಅಡ್ಡಿಗಳು… ಈ ಮಧ್ಯೆ ಗರ್ಲ್‌ಫ್ರೆಂಡೋ ಬಾಯ್‌ಫ್ರೆಂಡೋ ಇದ್ದರಂತೂ ಅವರನ್ನೂ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೋ, ಮಾತಾಡುವುದೋ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಬಲು ಬೇಜಾರ್ ಕಣೊ ಹೋಯೀ..
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ವಿಚಾರಣೆ. ‘ಏನು, ಓದ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ? ಬರೀ ಸುತ್ತಾಡೋದೇ ಕಾಣ್ತಿದೆ…?’ ‘ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ, ಅದೂ…’ ಅಂತೇನೋ ಸಮಜಾಯಿಷಿ. ಹುಡ್ಗೀರಿಗೋ, ಸುತ್ತಾಟದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟೇ ಹಗಲಗನಸು ಕಂಡೇ ಟೈಂಪಾಸ್ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಜಾಣೆಯರಿವರು. ಅಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಟಿವಿ, ಫೋನ್, ಮೆಸೇಜು, ನೆಟ್ಟು-ಚಾಟು, ಕಿವಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡ ಎಫೆಂ, ಸಿಕ್ಕರೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ, ಬೋರ್ ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗಿಷ್ಟು ಹರಟೆ… ಇಷ್ಟಾದರೆ ಬಿಂದಾಸ್.
ಇಷ್ಟೊಂದು ಬಿಝಿ ಶೆಡ್ಯೂಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟಡಿ ಲೀವ್ ಕಳೆದೇ ಹೋಯಿತಲ್ಲಾ, ಛೇ ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕೇ ದಿನ. ಯಾರ್‍ಯಾರು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಓದಿದ್ರೋ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಕಾಲ್… ಹಾ, ಸುಮೀ ರಿವೈಸ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳಂತೆ, ಬಿಡು ಅವ್ಳು ಕುಡುಮಿ, ಓದೋದು ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾಣಿ ಅದು. ಚಕ್ರಿ ಈಗಷ್ಟೇ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಓದೋಕೆ ಕೂತಿದ್ದಾನಂತೆ. ಪ್ರಿಯಾಗೆ ಇನ್ನೊಂದೇ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಬಾಕಿ ಅಂತೆ. ಓಹ್, ನಾನು ಇನ್ನಾದ್ರೂ ಓದೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ಬೇಕು.
ಇಷ್ಟೊಂದು ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಓದೋಕೆ ಕೂತ ಮೇಲೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಯಾಕೋ ಡೌಟು, ಈಗ್ಲೇ ಓದಿದ್ರೆ ಮರೆತು ಹೋಗೋದಿಲ್ವಾ? ಏನಿದ್ರೂ ಎಕ್ಸಾಂ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಓದಿದ್ರೇ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಜಾಸ್ತಿ. ಹೌದು, ಈಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಂದು ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆದ್ರೆ ಹೇಗೆ? ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಏಳುವಾಗ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಹುಡುಗರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ವಚನವೊಂದರ ನೆನಪು,
ಓದದೇ ಪಾಸಾಗುವವ ರೂಢಿಯೊಳಗುತ್ತಮ
ಓದಿ ಪಾಸಾಗುವವ ಮಧ್ಯಮ
ಅಧಮ ತಾನೋದಿಯೂ ಪಾಸಾಗದವ..
ಹೌದಲ್ಲ, ಮೊದಲನೇ ಕೆಟಗರಿಗೆ ಬೀಳೋರು ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಓದೋದುಂಟಾ, ಛೆ ಛೇ…

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಕಾಲವಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ಅವರದ್ದೇ ಟೈಮು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭೆ ತೋರಿಸಿ ಒಂದೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳೋರ ಮುಂದೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಲೇಟ್ ಲತೀಫ್‌ಗಳು. ಆದರೆ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಫಾರ್ಮ್‌ಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರಾ, ಮತ್ತೆ ಇವರನ್ನು ತಡಯೋರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ!
——————-
ಪಕ್ಕದ್ಮನೆಯ ಶ್ರಾವ್ಯ ಇವನದೇ ವಯಸ್ಸಿನವಳು, ಆಗಲೇ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸ್ಕೊಂಡಾಯ್ತು. ನಮ್ ಭಾವನೋರ ಮಗನೂ ಓದೋದ್ರಲ್ಲೂ ಮುಂದೆ, ಸಂಗೀತದಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಛೇ, ಇವನ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಓದಿನಲ್ಲೂ ಸಾಧಾರಣ, ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ಕರಿಕ್ಯುಲರ್ ಆಕ್ಟಿವಿಟೀಸ್ ಕೂಡ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಏನಪ್ಪಾ ಮಾಡೋದು…
ಅದೇಕೋ ಏನೋ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹೊರತೆಗೆವ ಹಂಬಲ ನಮಗೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮಕ್ಕಳ ಬಗೆಗೂ  ‘ಏನು ಇವ್ನ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಟ್ಯಾಲೆಂಟು?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಯೇಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚೆಲ್ಲುವ ಬೆಳಕಿನಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಹೆತ್ತವರು ನೀಡುವ ತರಬೇತಿಯಿಂದಲೋ, ಅಂತೂ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಚೈಲ್ಡ್ ಪ್ರಾಡಿಜಿಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವೂ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಪ್ರತಿಭೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಿ ಅನ್ನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ, ಟ್ಯಾಲೆಂಟ್‌ಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸತ್ಯ ಮನಗಾಣದೇ ಹೋಗುವುದು ಮಾತ್ರ ದುರಂತ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳು ಎಳೆಯದರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಿದ್ದರೂ ಬೆಳೆಬೆಳೆಯುತ್ತ  ತಮ್ಮ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಮಿಂಚಿಬಿಡಬಹುದು, ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಇದ್ದವರನ್ನು, ತನ್ನ ಸಮಕಾಲೀನರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಇವರೆಲ್ಲ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರಳುವ ಹೂಗಳು ಅಥವಾ ‘ಲೇಟ್ ಬ್ಲೂಮರ್‍ಸ್’.
ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಸಾಮಾನ್ಯರು
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಎದ್ದುಕಾಣದ ಮಕ್ಕಳಿವರು. ಹೆತ್ತವರಿಗೂ, ಅಧ್ಯಾಪಕರಿಗೂ ಇವರ ಸಾಧನೆ ತೃಪ್ತಿಕರವೇನೂ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.  ‘ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ಮಕ್ಕಳು ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಕಳಪೆ ಸಾಧನೆ ತೋರಿಸುವುದಿದೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಇವರು ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಸಾಸುತ್ತಾರೋ ಅನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ ಸೂಚನೆಯೂ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ’ ಅನ್ನುತ್ತದೆ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವಿವರಣೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರತಿಭೆ ಅಥವಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುವುದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಭಿನ್ನ ವಯೋಮಾನದಲ್ಲಿ. ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ತಡವಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಇನ್ನಾರೋ ಆತನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುವುದಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದು.
‘ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರತಿಭೆ ಆರಂಭದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದೇ ಕ್ರಮೇಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವ ರೀತಿಯಿದು. ಟ್ಯಾಲೆಂಟ್ ಅರಳುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣ, ಅವಕಾಶಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲದೇ ಇರುವುದೂ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು’ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞೆ ಡಾ| ಲತಾ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಚೆಸ್ ಮಣೆಯನ್ನೇ ನೋಡಿರದ ಬಾಲೆಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಹದಿನೈದನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಚೆಸ್ ಆಟದ ಪರಿಚಯ ಪಡೆದು ಅದರಲ್ಲೇ ಆಡಿ ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತಳಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಸರದ ಮಿತಿಯೇ ಕಾರಣ.
ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದರೂ ಜಗತ್ತಿನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ‘ಯಶಸ್ಸು’ ಗಳಿಸಿದವರನ್ನೂ ಲೇಟ್ ಬ್ಲೂಮರ್‍ಸ್ ಅನ್ನುವುದುಂಟು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಅಭಿನಯದ ಹುಚ್ಚು ಹೊಂದಿದ್ದ ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ನಟನಾಗಿ ಖ್ಯಾತರಾದದ್ದು ೩೦ರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ಇತರ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರುವಾಗ ಅದನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ, ಇಪ್ಪತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನ ಬಳಿಕ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅನೇಕರನ್ನೂ ನಾವು ನೋಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಇವರೂ ಸೇರುವುದು ಇದೇ ಕೆಟಗರಿಗೆ. ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾದುದನ್ನು ಸಾಸಿದವರೂ ಈ ಬಗೆಯವರೇ. ಸೆಲೆಬ್ರಟಿ ಲೇಟ್ ಬ್ಲೂಮರ್‍ಸ್
ವಿಜ್ಞಾನಿ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಐನ್‌ಸ್ಟೀನ್‌ಗೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕ್ರಮೇಣ ಆತ ತನ್ನ ಮಾತಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಮೀರಿನಿಂತು ಅಗ್ರಮಾನ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಂಶೋಧಕ ಥಾಮಸ್ ಆಲ್ವಾ ಎಡಿಸನ್ ಕೂಡ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸದೆ, ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ. ಕವಿ ಡಬ್ಲ್ಯ.ಬಿ.ಯೇಟ್ಸ್ , ಲೇಖಕ ಮಾರ್ಕ್ ಟ್ವೈನ್ ಮೊದಲಾದವರೂ ಓದಿನಲ್ಲಿ  ಆಸಕ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಂಡುದು ತಡವಾಗಿಯೇ. ಖ್ಯಾತ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಲೇಖಕ ಜೋಸೆಫ್ ಕಾನ್ರಾಡ್‌ಗೆ ತನ್ನ ೨೧ನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಮಾತಾಡಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ೩೨ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕಾರಂಭಿಸಿದ ಈತನ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು ೩೭ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ಈತನಂತೆಯೇ ೪೦ರ ಹರೆಯದ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬರೆಯುವ ಆಸಕ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಖ್ಯಾತರಾದ ಭಾರತೀಯರು, ಕನ್ನಡಿಗರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ.
ಚಿತ್ರ, ಸಂಗೀತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲೇ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ತಾನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಜಗತ್ತು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ‘ಬ್ರೇಕ್’ಗಾಗಿ ಕಾಯಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕರು ತಮ್ಮ ಇಪ್ಪತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಿರ್ದೇಶನಕ್ಕಿಳಿದರೂ ಯಶಸ್ವೀ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ನಲುವತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೂ ಕಾಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ನಿರ್ದೇಶಕ ಗುರುದತ್ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ‘ಕಾಗಜ್ ಕೆ ಫೂಲ್’ ಮತ್ತು ‘ಪ್ಯಾಸಾ’ ಮಾಡುವವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ‘ಜೀನಿಯಸ್’ ಅಂದವರಿರಲಿಲ್ಲ. ನಟಿ ವಿದ್ಯಾ ಬಾಲನ್ ಕೂಡ ‘ಪರಿಣೀತಾ’ದಿಂದ ಹೆಸರುಗಳಿಸಿದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾಯಕನಟಿಯರು ತರೆಮರೆಗೆ ಸರಿಯುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ!
ತಡವಾದರೇನಂತೆ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ…
ಈ ಲೇಟ್ ಬ್ಲೂಮರ್‌ಗಳೆಲ್ಲ ಹೊರಜಗತ್ತಿಗೆ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ನಿಧಾನವಾಗಿಯೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಪ್ರತಿಭೆ ತೋರಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ಉಳಿದವರಿಗಿಂತ ಇವರು ಕಡಿಮೆಯೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆವರೆಗಿನ ಬದುಕು ಇವರಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ, ಉಳಿದವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಾಲೀಮು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇವರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಗುಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದೂ ಸತ್ಯ. ನಿಜಕ್ಕಾದರೆ ಮಾನಸಿಕ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪಕ್ವತೆ ಬಂದಾಗಲೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಭಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುವುದೇ ಸುಖ. ಸುಮ್ಮನೇ ಕಾಯನ್ನು ಹಿಚುಕಿ ಹಣ್ಣಾಗಿಸುವ ಬಲವಂತವೂ ಬೇಡ. ಪ್ರತಿಭೆಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿ ಕೊರಗಿ ಸಂತಾಪ ಪಡುವುದೂ ಬೇಡ. ಹೂವು ಅರಳಲಿ ಅದರಷ್ಟಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ, ಅಲ್ಲವೇ?
———-
ಖ್ಯಾತ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಎರಿಕ್ ಎರಿಕ್‌ಸನ್ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲರೂ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾರ್‍ಯಾರು ಯಾವ್ಯಾವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಆಗಿರುತ್ತಾರೋ ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲೂ ಹಿಂದೆ ತಾನೇನೂ ಸಾಸಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಟದಿಂದ, ಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಸಾಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅವರಿಗೆ ಸಮಗ್ರತೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಏನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ ಹತಾಶರಾಗುತ್ತಾರೆ.
-ಡಾ. ಕೆ.ಎಸ್.ಲತಾ, ಅಸಸಿಯೇಟ್ ಪ್ರೊಫೆಸರ್, ಕೆಎಂಸಿ, ಮಣಿಪಾಲ.

ನಿವೃತ್ತಿಯ ಹಂತದಲ್ಲಿರೋ ಬಾಸ್. ನಲುವತ್ತೈದರ ನಡುಹರೆಯದಲ್ಲಿರೋ ಮ್ಯಾನೇಜರ್. ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಿ. ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ  ಇವರು ಮೂವರದೂ ಒಂದೊಂದು ಜನರೇಷನ್. ಕೆಲಸದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇವರದು ಒಂದೊಂದು ಸ್ಟೈಲಾ? ಇವರು ಮೂವರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ?

ಮೀಟಿಂಗ್ ಮುಗೀತು. ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದಲೆಂದು ಹೊರಬಂದ ಅನೂಪ್‌ನ ಮನತುಂಬ ಅಸಮಾಧಾನದ ಹೊಗೆ. ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆಯೊಂದಿಗೇ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ಗೆಳೆಯ ಸಾತ್ವಿಕ್ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ. ಮುಂದಿನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಬಗೆಗೆ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಲು ಕರೆದಿದ್ದ ಮೀಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ  ಟೀಂ ಲೀಡರ್‌ಗೆ ಅನೂಪ್‌ನ ಐಡಿಯಾ ಯಾಕೋ ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವನಲ್ಲಿ ಧುಸುಮುಸು. ‘ನೋಡೋಣ, ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸುಮ್ನಿರು. ನಿಂಗೂ ಪ್ರೊಮೋಷನ್ ಆಗಿ ನೀನೂ ಟೀಮ್ ಲೀಡರ್ ಆಗ್ತೀಯಲ್ಲಾ, ಆಗ ನಿನ್ನ ಐಡಿಯಾಗೆ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತೆ, ನೋಡ್ತಿರು’ ಅಂದ ಸಾತ್ವಿಕ್.
ಹೀಗೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೂಪ್‌ನ ಹಾಗೆಯೇ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ. ಇವರೆಲ್ಲರ ಅಸಮಾಧಾನ ರಜಾ ಕೊಡದಿರುವ, ಸಂಬಳ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡದಿರುವ ಬಾಸ್‌ನ ಮೇಲಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಮೇಲೆ, ತನಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗದಿರುವ ಕೆಲಸದ ರೀತಿಯ ಮೇಲೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್.
ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಂತರ?
ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅಪ್ಪ-ಮಗನ ನಡುವೆ, ಅಮ್ಮ-ಮಗಳ ನಡುವೆ ತಲೆಮಾರುಗಳ ನಡುವಣ ಅಂತರ, ಘರ್ಷಣೆ ಆಗುವುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಉದ್ಯೋಗದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೂ ಇದು ಇರುವುದುಂಟಾ? ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲೂ ಇದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ವಯೋಮಾನದ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಇರುವುದಂತೂ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಇವರ ನಡುವೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಯೋಚನೆ, ನಿಲವು, ವೇಗ, ವರ್ತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನತೆಗಳು, ಆ ಮೂಲಕ ಅಂತರಗಳು ತಲೆದೋರುತ್ತವೆ.
ಐಡಿಯಾ
‘ಯುವಕರೆಲ್ಲಾ ಹೊಸ ಹೊಸ ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹಳಬರು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಹಳೇ ಐಡಿಯಾವನ್ನೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಸಮಾಧಾನ ಆಗುವುದುಂಟು’ ಅಂತಾರೆ ಅಡ್ವರ್ಟೈಸಿಂಗ್ ಏಜೆನ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಜ್ವಲ್. ‘ಹೊಸಬರಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಹೊಸ ಐಡಿಯಾವನ್ನು ಪ್ರೊಪೋಸ್ ಮಾಡೋ ಒರಿಜಿನಾಲಿಟಿ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಇದಕ್ಕೆ ಧುಮುಕುವ ದುಡುಕು ಅವರದು. ಕೊಂಚ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುವ, ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗೆಗೆ ಪರಾಮರ್ಶಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನ ಇವರಿಗಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಹೇರಳ ಅವಕಾಶಗಳಿರೋ ಕಾರಣ ಈ ರೀತಿ ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಇರಬೇಕು. ಹಿಂದಿನವರಲ್ಲಾದರೆ ಹೊಸ ಐಡಿಯಾಗಳ ಸಾಧಕ ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಜಾರಿಗೆ ಬರದೇ ಇರುವ ನಿದರ್ಶನಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ’ ಅಂತಾರೆ ಎಂಎನ್‌ಸಿ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಪೀಪಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿರುವ ರವಿರಾಜ್ ಭಟ್.
ಫಾಸ್ಟೋ ಫಾಸ್ಟು
‘ಇಂದಿನ ಹುಡುಗರ ಕೆಲಸ ತುಂಬಾ ಫಾಸ್ಟ್. ತುಂಬಾ ಅಪ್‌ಡೇಟೆಡ್ ಆಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾರವರು. ಆದರೆ ಹಳಬರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವವರು ಇವರಲ್ಲ, ತಾವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂಬ ಇಗೋ ಇವರಿಗೆ’ ಅನ್ನೋದು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹಿರಿಯರ ಗುರುತರ ಆಪಾದನೆ. ‘ಹೌದು, ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚೇ ಕಲಿತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿರ್‍ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರಿಗಿಂತ ಬೇಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿತುಕೊಳ್ತೇವೆ. ಬೇಗ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಎದ್ದು ಬರ್‍ತೇವೆ. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಳೋ ಅಗತ್ಯ ಏನಿದೆ?’ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸ್ತಾರೆ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿರುವ ಸೌಮ್ಯಾ ಹೆಗ್ಡೆ. ಈ ಹೊಸ ಹುಡುಗರ ವೇಗ, ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿರಿಯರು, ತಾನು, ತನ್ನ ಕೆಲಸ, ತನ್ನ ಹೊಣೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತವಾಗುವ ಇವರ ನಿಲವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವರವರು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅವರವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೇಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ವಾದ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನದು. ಹೀಗನ್ನುತ್ತಲೇ ಟೀಂ ವರ್ಕ್‌ನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ ಈ ಹುಡುಗರು. ಹಿಂದಿನವರೆಲ್ಲ  ‘ತಿe’ ಅಂದರೆ ಇಂದಿನವರದೆಲ್ಲ  ‘me’ ಅನ್ನುವವರು. ಎಲ್ಲೋ ಅನಿವಾರ್‍ಯವಾಗಿ ಟೀಂ ವರ್ಕ್‌ಗಿಳಿದರೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಸಮಾಧಾನದ ಹುತ್ತದೊಳಗೆ ಬೇಯುವವರು ಇವರು.
‘ಸೀನಿಯರ್‍ಸ್ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ಸರಿ ಇಲ್ದೆ ಇದ್ರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ. ಅವ್ರು ತುಂಬಾ ರಿಜಿಡ್ ಆಗಿದ್ರೆ ಹೊಸತಕ್ಕೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಓಪನ್ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವ್ರನ್ನು ಕನ್‌ವಿನ್ಸ್  ಮಾಡಿ ಮುಂದುವರೀಬೇಕು. ಅವ್ರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ರೆ ನಮ್ಗೆ ಡಿಸ್‌ಅಪಾಯಿಂಟ್ ಆಗುತ್ತೆ’ ಅಂತಾರೆ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯುವಕ.
ಸ್ಟೈಲ್
ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಕ್ರಮಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಆಧುನಿಕರಿಗಿರುವುದು ಕಡಿಮೆ, ರಿಸಲ್ಟ್ ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನುತ್ತಾ ದಾಪುಗಾಲಿಕ್ಕುವವರು ಇವರು. ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ಶಿಸ್ತು ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಅಸಮಾಧಾನ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ. ಹಳಬರೆಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಅಂಕಿಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಮೂದಲಿಕೆ ಹೊಸಬರದು. ಹೊಸಬರಲ್ಲಿ ಅನುಭವವೂ ಇಲ್ಲ, ಇತರರಿಂದ ಕಲಿಯುವ ತಾಳ್ಮೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಆಪಾದನೆ ಹಳಬರದು. ನೈತಿಕತೆ, ಬದ್ಧತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಮಗಿಂತ ಇಂದಿನವರು ತುಂಬಾ ಭಿನ್ನ ಎಂಬುದನ್ನು ಇವರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಕಾಶಗಳ ಆಕ್ಯದಿಂದಲೋ ಏನೋ ಇಂದು ಕಂಪೆನಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ಯುವಕನೊಬ್ಬ  ಸೇರುತ್ತಲೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ‘ಆರು ತಿಂಗಳು, ಹೆಚ್ಚೆಂದ್ರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಒಳ್ಳೆ ಆಫರ್ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಜಂಪ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು.’ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆ, ಅದರ ಪ್ರಗತಿ ಎನ್ನುತ್ತ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಕಂಪನಿಯೊಂದರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗಾಗಿ ದುಡಿದ ಹಿರಿಯ ಉದ್ಯೋಗಿಗೆ ಈ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೇಲ್, ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್‌ನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಂದಿನವರ ಸ್ಟೈಲ್. ಹಳಬರಿಗೆಲ್ಲ ಹಿಂದೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ  ಪ್ರಿಂಟೆಡ್ ‘ನೋಟ್’ ಬಳಸುವುದೇ ಸುರಕ್ಷಿತ ಅನ್ನುವ ಭಾವ, ಮೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಮೋಸವೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ತರ್ಕ. ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ದುಡಿದು ಕ್ರಮೇಣ ಮೇಲಕ್ಕೇರುವುದಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿದವರು ಅಂದಿನವರು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಇನ್‌ಕ್ರಿಮೆಂಟ್, ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಪ್ರೊಮೋಷನ್ ಬೇಕೆನ್ನುವವರು ಇಂದಿನವರು.
ಅಂತರದ ಅಂತರಾಳ
ಈ ಎಲ್ಲ  ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಜೊತೆಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳೂ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಕೂಡುಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವರು ಟೀಂ ವರ್ಕ್‌ಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ತಾನು, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ  -ಇಷ್ಟೇ ಜಗತ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬೆಳೆದ ಯುವಕನೋ ಯುವತಿಯೋ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲೂ ತಾನು, ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಎಂದಷ್ಟೇ ವರ್ತಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಅವಕಾಶಗಳು, ಪೂರಕ ತರಬೇತಿ, ಬೇಕೆಂದಾಗ ತಕ್ಷಣ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಮಾಹಿತಿ -ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇವರನ್ನು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳನ್ನಾಗಿ, ಅವಕಾಶವಾದಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರುವುದೂ ಹೌದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಭಿನ್ನತೆಗಳಿದ್ದರೂ  ಮನೆಗಳಲ್ಲಾಗುವಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟಿನ ಘರ್ಷಣೆಗಳು ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಹೌದು. ತಾನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಮಗ ಮಾಡಲಿ ಎಂಬ ಅಪ್ಪನ ಹಟವಾಗಲೀ, ತನ್ನದೇ ನಡೆಯಲಿ ಎಂಬ ಮಗನ ಇಗೋ ಆಗಲೀ ಪರಸ್ಪರ ಘರ್ಷಿಸಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಘರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಕೊಂಚ ಅಸಮಾಧಾನವಿದ್ದರೂ ಅದು ತಾನಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.
ಹಳಬರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಇಂದಿನವರ ಹೊಸತನ, ಉತ್ಸಾಹಗಳು ತಾಳೆಯಾದರೆ ಚೆನ್ನ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇನೋ ಸುಲಭ. ಆದರೆ, ಅದು ಕಂಡುಬರುವುದು ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ, ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸದಾ ನೂತನರಾಗಿರುವವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ಇಂಥವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂಬುದೂ ಸತ್ಯವೇ.
—————–
ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯಂಗ್ ಟೀಮ್‌ನ, ಅವ್ರ ಐಡಿಯಾಗಳನ್ನು ಸೀನಿಯರ್‍ಸ್ ಪರಿಗಣಿಸ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಮೀರಿ ಐಡಿಯಾಗಳು, ವರ್ಕಿಂಗ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗದಿರೋದೂ ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಕ್ಲಾಶ್ ಆಗೋದಿಲ್ಲ, ಅಸಮಾಧಾನಗಳು ಉಂಟಾಗ್ತವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಯಾ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ರವಿರಾಜ್ ಭಟ್, ಎಚ್ ಆರ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್, ಎಂಎನ್‌ಸಿ ಕಂಪನಿ, ಬೆಂಗಳೂರು.
ಹೊಸ ಜೆನರೇಷನ್‌ನವ್ರು ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಫಾಸ್ಟ್, ಅಪ್‌ಡೇಟೆಡ್. ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೇಗ ಗ್ರಾಸ್ಪ್ ಮಾಡ್ತೇವೆ, ಕೆಲ್ಸವನ್ನು ಬೇಗ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸ್ತೇವೆ. ಕೆಲವು ವಯಸ್ಸಾದವ್ರು ತುಂಬಾ ಸ್ಲೊ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ನಮ್ಗೆ, ಆದ್ರೇನು ಮಾಡೋದು ನಮ್ ನಮ್ ಕೆಲಸ ನಮ್ಗೆ ಅಷ್ಟೆ.
-ಸೌಮ್ಯಾ ಹೆಗ್ಡೆ, ಎಂಜಿನಿಯರ್
——
ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರು
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ೧೯೨೨ರಿಂದ ೧೯೪೫ರ ಅವಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರನ್ನು ವೆಟೆರನ್ಸ್ ಎಂದೂ, ೧೯೪೬-೬೪ರ ಅವಯವರನ್ನು ಬೇಬಿ ಬೂಮರ್‍ಸ್ ಎಂದೂ, ೧೯೬೫ರಿಂದ ೧೯೮೦ರ ತಲೆಮಾರನ್ನು ಜನರೇಷನ್ ಎಕ್ಸ್ ಎಂದೂ, ೧೯೮೦-೨೦೦೦ದ ಅವಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನು ಜನರೇಷನ್ ವೈ ಎಂದೂ ವಿಂಗಡಿಸುವುದುಂಟು. ಉದ್ಯೋಗದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರುಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಅಂತರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಮೊಬೈಲ್, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಚಾಟು, ಸಿನಿಮಾ, ಫೇಸ್ಬುಕ್, ಪಬ್ಬು, ಕೆಫೆ… ಓಹ್, ಇದರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮುಳುಗಿರೋ ಇಂದಿನ ಯುವಕರು ಓದೋ ಅಭಿರುಚಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳೋದುಂಟಾ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ ಅಂತೀರಾ? ಅಷ್ಟು ಅವಸರದ ತೀರ್ಮಾನ ತಗೋಬೇಡಿ, ಓದೋರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆ ನಿಜ. ಆದ್ರೆ, ಪುಸ್ತಕ ಓದೋ ಹುಡುಗರು ಇನ್ನೂ ಇದ್ದಾರೆ.
———————————
ಪಿಯುಸಿಯ ಪವನ್‌ಗೆ ಈ ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸಿದ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ  ಮೆಸೇಜಿಸುವ ಖುಷಿ. ಡಿಗ್ರಿಯ ದೀಪಿಕಾಗೆ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಚಾಟಿಸುವ ಚಟ. ಪಿಜಿಯಲ್ಲಿರೋ ಪ್ರಮೋದ್‌ಗೆ ಅಸೈನ್‌ಮೆಂಟ್ ಬರೆಯೋ ಬಿಝಿ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಿಡುವಾದವರಿಗೆ ಫ್ರೀ ಟೈಂನಲ್ಲೂ ಸೆಳೆಯೋಕೆ ಏನೇನೋ ಇವೆ.
ಅದಕ್ಕೇ, ಕಾಲೇಜು ಲೈಬ್ರರಿಯಿಂದ  ಸಾಯಿಸುತೆ, ಉಷಾನವರತ್ನರಾಂರ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಈಗಿಲ್ಲ. ಎಚ್.ನರಸಿಂಹಯ್ಯ, ಜಿ.ಪ್ರಕಾಶ್ ಮೊದಲಾದವರ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಪುಸ್ತಕದ ಮಧ್ಯೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟು ಓದುವ ಹುಡುಗರೂ ಇಲ್ಲ. ಹೌದು, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಹುಡುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.
ಕಾರಣಗಳು ನೂರೆಂಟು
ಮೊದಮೊದಲು ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಿರಿಯರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಸಿದ್ದು ಟಿವಿ ಎಂಬ ಮಾಯೆ. ಯುವಕರೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಈಗಲೂ ಯುವಕರು ಇದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಯುವಕರೇ ವಸ್ತು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ಯುವಕರೇ ಮುಖ್ಯ ವೀಕ್ಷಕರು. ‘ಹೌದು, ನಮ್ ಕ್ಲಾಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ಕಾಲೇಜ್‌ನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಈ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಶೋಗಳ ವಿಷ್ಯ ಡಿಸ್ಕಸ್ ಆಗ್ತಾನೇ ಇರುತ್ತೆ. ಯಾರೋ ಯಾವುದೋ ಎಪಿಸೋಡ್ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಮರುದಿನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಹತ್ರ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಕೇಳಿ ತಿಳ್ಕೋತೇವೆ’ ಅಂತಾರೆ ಬೀದರ್‌ನ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಶ್ರೇಯಾ.
ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರ ಆಸಕ್ತಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನ. ವೀಡಿಯೋ ಗೇಮ್ಸ್, ಪಬ್, ಕ್ಲಬ್ಬುಗಳು, ಕಾಫಿ ಡೇಗಳು, ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಗಳು… -ಹೀಗೆ ಇವರಿಗಿರುವ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳ ಪರಿ ಹೇಳತೀರದು. ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲೇ ಓದೋ ಅಭ್ಯಾಸವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನ ಓದು ಬರಿಯ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ವಿಷಯಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತ.
ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರಿಗೇನೋ ಕಾರಣ ಇದೆ, ಈಗಷ್ಟೇ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಾದವರು? ‘ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೆಲ್ಲ ಓದು, ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅಂತ ಬಿಝಿ ಇದ್ದು ಓದೋ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಯ್ತಲ್ಲಾ, ಈಗ ಮತ್ತೆ ಓದೋಕೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ’ ಅಂತಾರೆ ಎಂಬಿಎ ಪದವಿ ಪಡೆದು ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿರೋ ಮೈಸೂರಿನ ಸಜ್ಜನ್.
ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಮೂಡಿಬರಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆ ಹೆತ್ತವರೇ ಪ್ರೇರಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಟಿವಿ ಹಾಕಿ ಕೂತಿರುವ ಪೋಷಕರನ್ನೇ ಕಂಡರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಓದುವ ಅಭಿರುಚಿ ಬೆಳೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಮೂಡುವುದುಂಟು. ಈ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.
ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಪ್ರೆಶರ್
‘ನನಗೆ ಓದೋ ಹವ್ಯಾಸ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಪ್ರೆಶರ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಓದೋ ಅಸೆ ಇದ್ರೂ ಓದೋಕೆ ಮಾತ್ರ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.’ ಅಂತಾರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಗಗನ್. ಇದು ಹೌದೆನ್ನುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಎಲ್‌ಇ ಕಾಲೇಜಿನ ಲೈಬ್ರರಿಯನ್ ಕೌಜಲಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ‘ಇದು ಹೌದು. ೧೫ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೂ ಪಠ್ಯದ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾರ್ಷಿಕ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಜೂನ್‌ನಿಂದ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ವರೆಗೆ ಎಕ್ಸ್ಟ್ರಾ ರೀಡಿಂಗ್‌ಗೆ ಟೈಂ ಇತ್ತು. ಈಗ ಒಂದು ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಇನ್ನೊಂದು ಸೆಮಿಸ್ಟರ್‌ಗೆ ರೆಡಿ ಆಗೋ ಧಾವಂತ. ೧೯೮೦ರಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ ಹಿರಿಯ ರಾಜತಂತ್ರಜ್ಞ ಎಂ.ಸಿ.ಚಗ್ಲಾ ಅವರ ಆತ್ಮಕಥನವನ್ನಾಗಲೀ ಟಾಲ್‌ಸ್ಟಾಯ್‌ನ ‘ವಾರ್ ಅಂಡ್ ಪೀಸ್’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನಾಗಲೀ ದಶಕದ ಹಿಂದೆಲ್ಲ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ೧೫-೧೬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾದರೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಗ ವರ್ಷಕ್ಕೊಬ್ಬರೂ ಓದುವವರಿಲ್ಲ’
ಅಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರು
ಪುಸ್ತಕ ಓದೋರು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಪುಸ್ತಕಪ್ರಿಯ ಯವಕರು ಇದ್ದೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಮಂಗಳೂರಿನ ಮಾಧ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಲತಾ, ‘ನಾನು ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ತೇನೆ’ ಅಂತಾರೆ. ‘ಹರ್ಮನ್ ಹೆಸ್‌ನ ‘ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ’ದಂತಹ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಸಿಡ್ನಿ ಶೆಲ್ಡನ್, ಚೇತನ್ ಭಗತ್‌ರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಸಾಧಕರ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೇನೆ’ ಅನ್ನುವ ಲತಾ, ಯುವಕರು ಪುಸ್ತಕ ಓದೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ. ‘ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟು, ಸೋಶಿಯಲ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕಿಂಗ್ ಸೈಟ್‌ಗಳು ಯೂತ್ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದೆ ಅನ್ನೋದು ನಿಜ. ಆದ್ರೆ ಇದರಲ್ಲೇ ಟೈಂ ಕಳೆಯೋರು ಪಠ್ಯೇತರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಏನು, ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೇ ಓದೋದಿಲ್ಲ. ಅವ್ರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಆದ್ರೆ ಈಗ ಯುವಕರೆಲ್ಲಾ ಫಿಕ್ಷನ್‌ಗಳಿಗೆ ಮಾರು ಹೋಗ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯುವಜನಾಂಗದ ಚಿಂತನೆ, ಜೀವನಶೈಲಿ, ಅಗತ್ಯಗಳು ಮೊದಲಾದ ಅಂಶಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಕಾದಂಬರಿ, ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಈಗ ಯುವಕರಿಂದಲೇ ತುಂಬಾ ಡಿಮಾಂಡ್ ಇದೆ’ ಅಂತಾರೆ ಅವರು.
ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಬಾಲಮಂಗಳ, ಚಂದಮಾಮ, ಟಿಂಕಲ್‌ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಗೆಳೆತನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜ. ಇಂಥವರು ಎಲ್ಲೋ ಆಧುನಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಓದನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆಸುವುದೂ ಹೌದು.
‘ಹೌದು, ನಾನು ಎಮ್ಮೆಸ್ಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ನನ್ನ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣದಿಂದಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಓದೋ ಅಭಿರುಚಿ ಇದೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಓದಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಾನು ಓದೋದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೇ’ ಅಂತಾರೆ ಮೈಸೂರಿನ ವಿನ್ಯಾಸ್. ಹೀಗೆನ್ನುವ ಯುವಕರೆಲ್ಲ , ‘ಯುವಕರು ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಷರಾ ಬರೆಯಬೇಡಿ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುವವರು ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಓದುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವ ಹುಡುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಲಿ.
————–
ಸೈನ್ಸ್ ತಗೊಂಡಿರೋರಿಗೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಸಿಲಬಸ್‌ನ ಪ್ರೆಶರ್ ಹೆಚ್ಚು. ಲ್ಯಾಬ್, ಟೆಸ್ಟ್ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅವ್ರು ಬಿಝಿ ಇರ್‍ತಾರೆ. ಆದ್ರಿಂದ ಓದೋರು ಕಡಿಮೆ. ಬಿಎ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಕೂಡ ಓದ್ತಾರೆ, ಆದ್ರೆ ಪರ್ಸೆಂಟೇಜ್ ಕಡಿಮೆ. ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಓದೋ ಹವ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಮನೇಲಿ ಓದೋರು ಇದ್ರೆ, ಆ ವಾತಾವರಣ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಓದೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಆ ಅಭಿರುಚಿ ಇರೋದಿಲ್ಲ.
-ಕಾವ್ಯ ಅರುಣ್ ಜೋಳದಕೂಡ್ಲಿಗಿ, ಚಳ್ಳಕೆರೆ
ಓದೋ ಹವ್ಯಾಸ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸೆಮೆಸ್ಟರ್ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಕಾರಣ ಅನ್ಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚಿನವ್ರು ಬರಿ ನ್ಯೂಸ್‌ಪೇಪರ್, ಮ್ಯಾಗಝಿನ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಓದ್ತಾರೆ. ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದೋರು ಕಡಿಮೆಯೇ. ಪಿಜಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಂತೂ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದೋ ಅಷ್ಟು ಪುರುಸೊತ್ತು ಇರೋದೇ ಇಲ್ಲ.
ಕ್ಷಮಾ ಭಾರದ್ವಾಜ್, ಪ್ರಥಮ ಎಂಸಿಜೆ, ಎಸ್‌ಡಿಎಂ ಕಾಲೇಜು, ಉಜಿರೆ.
ಓದದಿರೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟರೂ ಫಿಕ್ಷನ್, ನಾನ್ ಫಿಕ್ಷನ್‌ಗಳತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿರೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕರಿಗೆ ಇದು ಹವ್ಯಾಸ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದು ರೂಢಿ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯ. ಬೇರೆ ಹಲವು ಸೆಳೆತಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಓದೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.
ಲತಾ, ಅಂತಿಮ ಬಿಎ, ಸೈಂಟ್ ಅಲೋಶಿಯಸ್ ಕಾಲೇಜು, ಮಂಗಳೂರು
ಈಗ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಡಿಮೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಬಂದರೂ ಬರೀ ಪಠ್ಯ ಸಂಬಂ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ನ್ಯೂಸ್‌ಪೇಪರ್‍ಸ್, ಮ್ಯಾಗಝಿನ್‌ಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಓದ್ತಾರೆ. ಅದೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಬರೋ ಅದೇ ೧೫-೨೦ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮುಖವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣೋದು ಹೆಚ್ಚು. ಸಿನಿಮಾ ಪುರವಣಿ ಬರೋ ದಿನ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್‌ನ ಮರುದಿನ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬರುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ.
-ಕೌಜಲಗಿ, ಲೈಬ್ರರಿಯನ್, ಕೆಎಲ್‌ಇ ಕಾಲೇಜು, ಬೆಂಗಳೂರು.